
این بخش، فصل اول خلاصهی کتاب «اختراع بزرگ بعدی» نوشتهی راب مارسیانو، جیمز تریفیل است.
هر نسل، دنیایی را به ارث میبرد که پیشرفتهای پیشین ساختهاند. شما کلیدی را میزنید، تلفنتان را شارژ میکنید، سوار هواپیما میشوید، از پلی میگذرید، فیلمی پخش میکنید، یا از یک ماشین سؤالی میپرسید—معمولاً بدون اینکه حتی یک لحظه به علمی فکر کنید که آرام همهٔ اینها را کنار هم نگه داشته است. اما بسیاری از همین راحتیها اکنون در مرکز بزرگترین مشکلات ما قرار گرفتهاند. شیوهای که ما انرژی تولید میکنیم، جابهجا میشویم، شهر میسازیم، کالا تولید میکنیم و اطلاعات را پردازش میکنیم، آسایش و سرعت به همراه آورده—اما در عین حال همان سیستمهایی را که زندگی روی زمین را سرپا نگه میدارند، تحت فشار قرار داده است.
پس آیا این یعنی علم شرور است؟ ابداً. زیرا علم تنها منبع اختلال نیست—بلکه یکی از بهترین جعبهابزارهای ترمیمی است که در اختیار داریم. در سراسر آزمایشگاهها، کارگاههای ساختمانی، شبکههای برق و مراکز داده، پژوهشگران و مهندسان دارند مبانی زندگی مدرن را بازاندیشی میکنند. برخی ایدهها آیندهنگرانه به نظر میرسند، مانند انرژی همجوشی، هواپیماهای الکتریکی، آسمانخراشهای چوبی، رایانههای کوانتومی و رباتهای شبیه انسان. برخی دیگر آرامترند، مانند باتریهای بهتر، بازیافت هوشمندانهتر، بتن پاکیزهتر و زیرساختهای مقاومتر.
در این خلاصه، خواهید دید که چگونه نوآوری چهار پایهٔ زندگی روزمره را بازسازی میکند: انرژی، برق، زیرساخت، و اطلاعات. خواهید دید که چرا آینده کمتر به یک اختراع خیرهکننده وابسته است و بیشتر به فناوریهای متعددی که با هم کار میکنند، هرکدام بخشی متفاوت از همان معما را حل میکنند.
بیایید با بزرگترین پرسش شروع کنیم: چگونه میتوان دنیا را بدون داغکردنش، تغذیه کرد.
