
او میگفت من کمتر کسی را میشناسم که در کنار تمام خوبیهای زندگیاش، لکههایی خاکستری از خودش
برجای نگذاشته باشد.
شاید نیازی نباشد که زندگی کسی را اینقدر وارسی کنیم چونکه حتی در این باغچههای پرگل و گیاه هم پشههایی گزنده و کرمهای خاکی زندگی میکنند.
تا حالا شنیدی که به جای اینکه بگویند او تا حالا بدی نکرده، میگویند: «ما از او بدی ندیدهایم؟»
میگفت ما نمیخواهیم فرشته باشیم. ما اصلاً دنبال فرشته بودن یا فرشته شدن نیستیم...
شاید اصلاً سفیدی نابی وجود نداشته باشد؛ یا سیاه است یا خاکستری!
ما در حقیقت در خم همان کوچۀ اولیم و هفت شهر عشق شاید در شرایط کنونی، تنها یک خیالپردازی باشد!!!
گاهی مسائلی که باید حل کنیم و چیزهایی که باید با آنها کنار بیاییم شاید اساساً بسیار ابتداییتر و پیش پا افتادهتر از آن باشد که خیلی وقتها تصور میکنیم. شاید خروارها نظریهپردازی نیاز به کمی نگاه کردن به پایین دارد که ببیند در کجا و با چه چیزهایی دست و پنجه نرم میکنیم...
و هنوز هم این پرسش همیشگی مانند یک معمای مرموز، باقی میماند که چرا و دقیقاً چرا آن سفیدجامگانی که مسیر روشنایی را نشان میدهند اینگونه ما را در سیاهی شبافزون فرو بردهاند؟
آیا او راست میگفت؟
آیا کسی پاسخ این پرسش را میداند؟