
او کمکم داشت از این جماعت فاصله میگرفت. راستش را بخواهی همیشه نسبت به آنها بدبین بود؛ بدبینی که فقط بهخاطر «خواهی نشوی رسوا، همرنگ جماعت شو» مخفی مانده بود و حتی خودش هم دیگر به آن توجهی نمیکرد.
باد سردی میوزید. هوا تقریباً تاریک شده بود. طبق عادت همیشگی، راه برگشت را از مسیری میآمد که از کنار جوی آب و درختان سرو میگذشت؛ درختان سروی که برخی بلند و تنومند شده بودند و برخی...
ناگهان چیزی به ذهنش خطور کرد. یک خاطرۀ فراموششده بود؛ نه! شاید هم یک الهام غیبی؛ یک بشارت یا شاید هم هشدار...
انگار فهمیده بود که قرار است یک اتفاقی بیافتد... احساس خوبی نداشت و همین باعث شد بهیکباره سروکلۀ تمام آن خاطرات تلخ جلوی چشمانش پیدا شود.
خاطراتی که مانند غذای مرغ مگسخوار یا شاید هم یک همسایۀ موذی، همیشه جلوی راهش مینشستند و مانند رمالها یا جادوگرهای خنزرپنزری، بساطی هم برای او پهن میکردند...
در مورد قصۀ جادوگر نمیگویم؛ هرچقدر هم که اصرار کنی نمیگویم! یعنی اگر هم بخواهم بگویم، نمیتوانم که بگویم... فقط همین را بگویم که...