این شعله که در جان من انداخته شوری ؛ ؛ ؛ از نایره چشم شرر بار تو بوده ؛ ؛افتاده به جانم هوس بوسه ای زان لب آتش ؛ ؛این سوز دل و سرخی این چشم ترم کار تو بوده ؛ ؛ چون نام تورا داد زنم بر دل چاهی ؛ خاکش بشود آب و سنگ چو ماهی ؛ دریا شود و خوش و خروشش؛ از ذات گوهربار تو بوده خورشید شده چشم تو و نور زده بر دل افلاک ؛ ؛هر کور نبیند به جز چشم و دل پاک ؛ پاکی این دیده و دل ؛ از دل بیمار تو بوده ؛ ؛من ذره ناچیز بودم در کف این راه ؛ ؛ چه سخت شدم ؛ صاف شدم ؛ ؛چون به سرم خورده بسی پا ؛ ؛این برق جلایی هم اگر هست ؛ زان است که دل یار تو بوده
بهول افشار شاعر و نقاش و مجسمه ساز خراسانی