مدتها است چیزی ننوشتهام و دارم منفجر میشوم.
ویرگول جان لطفا متن توضیحات رو به هم نریز، مرسی اَه!

میخواستم این مطلب را در محل کار بنویسم و تایپ کنم ولی دیدم غیرممکن است.
دلیل این که چرا در محل کار آنقدر وقت آزاد دارم که به صرافت نوشتن در ویرگول افتادم خود داستان دیگری دارد. البته مقالهنویسی در محل کار معایب خودش را دارد، مثلاً من دیگر نمیتوانم از نرمافزار ویرایشگر متنی که در خانه استفاده میکنم و کارکرد خوبی دارد استفاده کنم، یا دیگر نمیتوانم به اندازهٔ کافی روی موضوع متن فکرکنم و متن مطلب را پیشاپیش آماده کنم و مجبورم در پنجرهٔ ورود متن ویرگول فیالبداهه تایپ کنم.
بههرحال، غیرممکن بودن انجام چنان کاری از آرایش میز و صندلیهای بخشی از شرکتی که در آن کار میکنم ناشی میشود. من در بخش تحقیق و توسعهٔ یک شرکت خصوصی دانشبنیان کار میکنم. در بخش ما جمعاً دَه (۱۰) نفر مشغول کارند. پیش از این بخش ما در طبقهٔ دوم دایر بود و فضای بزرگی برای خودمان داشتیم و میزهایمان را با فاصله در اطراف سالن آن طبقه چیده بودیم. مدیریت شرکت سه ماه پیش به دلایلی ما را به سوییت زیرزمین فرستاد. فضا و معماری این سوییت چندان برای کار مناسب نیست و ما وادار شدهایم همهٔ میزها را لببهلب در راستای یک دیوار بیست متری بچینیم. روی هر میز هم نمایشگرها و صفحهکلید و ماوس هر کارمند قرار دارد. درنتیجه الان بخش ما به چیزی شبیه گیمنت تبدیل شده است و سایر بخشهای شرکت، بخش تحقیق و توسعه را با نام «بخش گیمنت» میشناسند. همگی بغل دست یکدیگر نشستهایم و با کوچکترین حرکت سر به چپ و راست، مستقیم به نمایشگر همکار مجاور خیره میشویم. هیچگونه تقسیم فضا یا به اصطلاح «پارتیشین» وجود ندارد و درنتیجه از حریم خصوصی حرفهای هم خبری نیست. یعنی اگر همهٔ شرایط مهیا بود هم نوشتن متن این یادداشت در محل کار، حواس آن دو نفر همکاری که چپ و راست بغل دستم نشستهاند را بدجور از کار خودشان پرت میکرد.
نزدیک به شش ماه است که پیامکهای تبلیغاتی «کامکس اپ» (Commex App) را در موبایلم دریافت میکنم؛ همانطور که در تصویر زیر میبینید. ظاهراً «کامکس اپ» یک بنگاه اقتصادی فعال در زمینهٔ صادرات و واردات است. پیامکها را از چهار یا پنج شمارهٔ مختلف میفرستند. نمیدانم از کجا و چگونه به این نتیجه رسیدهاند که من صادراتچی ام و ارز صادراتی دارم؟ تا جایی که میدانم تنها دَه (۱۰) قلم «چیز» از من صادر میشود، و نام بردن از پنجتای آن اقلام بیادبی است. آیا ممکن است اروپاییان، ژاپنیها یا کرهایها بابت این دَه قلم جنس، بهویژه آن پنج قلم بیادبی، به من ارز خارجی بدهند تا من هم آن ارز را دو دستی خدمت آقایان تقدیم کنم؟ آخ که اگر میشد چه میشد! خارجیان کیسهها، قوطیها، بطریها و بادکنکهایشان را به ردیف یکییکی میآوردند و من هم فقط مینشستم و صادر میکردم!

یک یا دو هفته پیش سازمان صدا و سیما برای اعلام وجود فرصتهای شغلی آی.تی و شبکه، پیامی تصویری در لینکدین (Linked In) ارسال کرده، و تصویر اعلامیه را با هوش مصنوعی تولید کرده است. همانطور که در این پایین میبینید. فرصتهای شغلی **«مازبافیشاتات»**، **«پریساتیریاکریت»** در دسترساند! همچنین مهندسان شبکه میتوانند در زمینهٔ **«داعن داهای حصتعی و بوپتروسم بانندهٔ اختیابی»** مشغول کار شوند! مدیریت **«شریب»** هم یک پست سازمانی خیلی خفنی است که پیشنهاد میکنم حتماً برایش درخواست استخدام دهید.
