عطش تولید، ذوق ایده پردازی؛
ماجرای رسوایی خبری و به حقدار رسیدنِ حق، در پرونده اف اس آر و انتشارات فکر روز که مفاد آن را میتوانید «اینجا» مطالعه کنید، این نکته را بیش از پیش برجسته کرد که حکایت تاریخی و تمام ناشدنی مشکل تراشی برای پیشتازان تولید خیال تمام شدن ندارد که ندارد.
به واقع داستان غم انگیز مانع تراشی بر سر راه مدیران موفق و خوش فکر چرا از بستر اقتصاد و تولید این کشور رخت نمیبندد؟
با نگاهی حتی گذرا به تاریخچه تولید و بالندگی اقتصادی در ایران به خصوص در نیم قرن اخیر، به راحتی به این واقعیت نزدیک میشوید که مالکان ایدهای نوین، تفکر ساختار شکن و افراد پیشرو در فناوری در هر زمانی از سوی سنت گرایان، تفکرات یخ زده، ثبات گرایان و افراد فراری از تنوع و خطرپذیری تحت فشار بودهاند.
هر چه برای این مدیران موفق دردسرسازی بیشتری صورت میگیرد، صحنه برای بقای خرده فروشان و ثباتپرستان در جهانی بی ثبات آمادهتر خواهد بود.
مدیرانی که عطش تولید دارند و ایده پردازی بخشی از وجود یکتای آنها در عرصه تحت تخصصشان است.
بزرگانی که با عملکرد درخشان خود و صحنه مبارزه با کژاندیشیها، صحنه محاکمه گالیله توسط دگماتیسم زمانه را در ذهن ما تداعی میکنند.
اوایل انقلاب اسلامی ایران بود که اقتصاددانان و تاجران بزرگ تصمیم گرفتند، فارغ از تاریخ و جغرافیا، معطل این منقلب شدن تاریخی نباشند و اجازه ندهند که ایران و بالندگی آن فرو بایستد.
شرکت پخش مواد غذایی یکی از دهها نمونه برای یادآوری مشکلات مدیران موفقی است که معمولا از زمانه خود فراتر گام بر میدارند. ایده پخش مواد غذایی در ابتدا از دید بسیاری که اصولا با ایده پردازی و تولید و خلاقیت مشکل دارند، یک کار بیهوده بود اما کم کم همین موضوع به یکی از صنایع سودآور و مهم و موثر تبدیل شد.
به فرایند تولد استارت آپها در ایران دستککم در 10 سال گذشته نگاه کنید، هر کدام از مدیران موفق این شرکتها و کسب و کارهای نو فناورانه ساعتها حرف و درد دل دارند که نقطه مشترک همه این مشکلات، شاید در سنگ اندازی رقبای ضعیف و ناتوان در رقابت سالم خلاصه شود.
درست است که در اسفند ماه 1389 «رسانه» برای اهالی فین تک، فناوری نوین، بازاریابی و مدیریت، اقتصاد و جوانان فعال و تلاشگر و خلاق ایران، هرگز پل مطمئنی برای رسیدن به «حقیقت» نبود اما با گذر زمان اکنون همان سنگ اندازان و هیاهو طلبان بر طبل تولید و بالندگی نداشته خود میکوبند و مدعی نوآوری و آشتی با تکنولوژی هستند.
اگر این ادعاها صحت داشته باشند، زهی خوشوقتی برای اقتصاد ایران عزیز اما به نظر میرسد برای بی انصافیهای شبه رسانهای نیز میتوان مرزی قایل شد.
مرزی که تکلیف تفاوت میان امور سهوی و فریبهای کلامی را با منابع عاری از وجدان و تعهد روشن کند.
انتشارات فکر روز را دستکم اگر همصنفانش عضوی از صنف زخمی نشر و چاپ بدانند، برای رشد دوباره و اوجگیری نیاز به معجزه نداشت بلکه احتیاج تاریخی به خرد، تدبیر و تجهیز به علم روز بازاریابی و فروش داشت.
علی معارفی با تیم متخصص و کاربلد خود همواره کوشش کرده تا این بسته راهگشا را در عرصههای مختلف به مدیران گشوده بر آگاهی و علم روز، هدیه داده و با آنها در بالندگی و فروش و اشتغالزایی همداستان شود.
در اقتصادی که مدتها است برای زخم کهنهاش مرهمی جز صبر و گذر زمان پیدا نمیکنند، برای مدیران موفقی چون علی معارفی صدها راه بسیار ساده و زود بازده برای درآمدزایی و آرامش و آسایش وجود دارد.
اما عطش تولید و ذوق ایدهپردازی باعث شد او نیز مانند جوانان خوش فکر این سرزمین، آینوتی را پس از 5 سال تلاش بی وقفه و زیر هجمههای ناجوانمردانه رقبای شکست خورده، به عنوان فرآورده یک فرآیند خلاق عرضه کند.
خلق و توسعه یک برند موفق جهانی در تاریخ و جغرافیایی که گویا برای آنتی برندینگ با روزگار شرط بندی کرده و هم قسم شده است.
به امید روزهایی درخشان در فلات مادری که طی آن به مدیران تشنه خلاقیت و ایده پردازی، تولید و پیشرفت و جوانان خوش فکر این سرزمین بها داده شود و یا دستکم در مسیر ناهموار و سخت آنها، خبری از سنگ اندازی نباشد.