
یک حس عجیب و مبهم دارم که نمیشناسمش. حسی از جنس «عدالت کجاست؟» درونم را مثل بولدوز میخراشد. بعضی وقتا دلم میخواهد یک اتفاقی بیفتد تا بتوانم یکدلسیر گریه کنم، اما معمولاً ناکام میمانم. با این حال، باز هم تلاشم را ادامه میدهم با سوالهایی از این جنس:
حقِ من این است؟ اصلاً «حق» چیزی است که به من بدهند، یا چیزی که باید پس بگیرم؟
چرا باید از بعضی آدمها بترسم؟ مگر من از آنها کمترم؟
چرا باید از کلمهی «دهاتی» بترسم؟ این کلمه، زخم است یا آینه؟
چرا همیشه ما باید آخرین باشیم؟ چرا اولویت نداریم؟ مگر زمین، مالِ شهریهاست؟
چرا کسی برای ما ارزشی قائل نیست؟ ما ارزش نداریم؟ من ارزش ندارم؟ آیا ارزشِ من، به جغرافیایِ تولدم گره خورده؟
چرا اینجام؟ چرا بدون اجازهام مرا بین آدمها آوردند؟ چرا دارم تلاش میکنم؟ آیا تلاش، راهی برای فرار است یا یک عادتِ بینتیجه؟
این سوالها را که میپرسم، خشم درونم را قلقلک میدهد. نه یک خشمِ کور، بلکه خشمِ کسی که میداند حقش پایمال شده، اما نمیداند با این خشم چه کند. گاهی این خشم آنقدر سنگین میشود که دلم میخواهد فریاد بزنم، اما صدایم در گلو میمیرد، چون کسی نیست که بشنود. این بیعدالتی، نه یک اتفاق، که یک سازوکار است. و من، یک پیچِ کوچک در این ماشینِ خردکنندهام.
این سوالها محکم مثل پتک به سرم میکوبند، شاید بتوانند آن آمیگدالِ سنگدل را تحریک کنند؛ اما چه فایده؟ این سوالها دیگر هیچ تأثیری ندارند، چون صدها بار مرور شدهاند و این مغزِ دهاتیام دیگر توانِ تحملِ سنگینیِ آنها را ندارد. سرد، خنثی و بیبار شدهاند.
راستش هرچه جلوتر میروم، «نهیلیسمِ رقابتی»ام بیشتر عود میکند. میفهمم زندگی همینقدر بیقاعده و هیچ و پوچ است. روالِ منطقیای نمیبینم. میدانم هرچقدر هم خوب باشم، معنیای ندارد و باز هم میبازم. اما باز هم دوست دارم تأثیر داشته باشم، هرچند که کم باشد.

شاید تأثیرِ من، همین نوشته هم باشد؛ برای کسی که روزی خواهد خواند و خواهد فهمید که تنها نبوده است.