
ترس از تنهاماندن، یعنی نگرانی بیش از حد در مورد اینکه افراد نزدیکتان، شما را ترک خواهندکرد.
ترس از تنهاماندن، در هرکسی میتواند به وجود آید و معمولا ریشه در یک اتفاق در کودکی، یا تجربه یک رابطه پُر استرس در بزرگسالی دارد.
با داشتن این احساس، حفظ روابط سالم تقریباً غیرممكن است. این ترس فلجکننده، میتواند شما را در تنهایی نگهدارد تا از صدمهخوردن جلوگیری کنید، و یا ممکناست شما ناخودآگاه در روابط کنونیتان، ناسازگار عمل کنید.
ممکن است بتوانید علل این حس را با اندکی کندوکاو در زندگی خود پیداکنید و یا اینکه مجبور شوید از یک رواندرمانگر کمک بگیرید.
این ترس همچنین ممکن است بخشی از یک اختلال شخصیتی باشد که در این صورت حتما باید زیر نظر یک پزشک، جلسات درمان را آغاز کنید.
ممکن است از اینکه شخصی که دوستش دارید شما را ترک کند و دیگر برنگردد، واهمه داشته باشید.
ممکن است بترسید از اینکه کسی نیازهای عاطفی شما را پاسخ ندهد.
هر دو این حالتها میتوانند شما را در روابط با والدین، شریکزندگی یا دوستانتان، با مشکل مواجه کنند.
همه ما نیازهایعاطفی داریم. هنگامی که این نیازها برآورده نشوند، ممکن است احساس ناامیدی، دوست داشتهنشدن و یا قطعارتباط کنیم.
این احساس حتی اگر در رابطه با کسی باشید هم میتواند اتفاق بیافتد و شما احساس تنهایی کنید.
اگر در گذشته، به ویژه در کودکی، تنهاماندنعاطفی را تجربه کرده باشید، ممکن است با این ترس زندگی کنید که این اتفاق دوباره رخ خواهد داد.
اضطرابجدایی، در نوزادان و کودکان نوپا همواره وجود دارد، برای همین آنها مرتبا میخواهند شما در کنارشان بوده یا آنان را در آغوش بگیرید و این خواسته را با گریهکردن یا فریادزدن اعلام میکنند. هنگامی که آنها متوجه میشوند که عزیزانشان باز میگردند، ترس خود را پشت سر میگذارند.
برای بیشتر کودکان، این اتفاق در سه سالگی آنها رخ میدهد.