

«چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است»!
باشد...
اما این جمله را جلوی پدری که پیکر بیجان و سرد دخترش را در آغوش گرفته، بر زبان نیاور.
جلوی مادری که نوزاد گرسنهاش را به سینه میفشارد و چشمانتظار تکه نانیست که شاید هیچگاه نرسد، از گفتن این جمله صرف نظر کن.
جلوی کودکانی که خانهشان ویران است و امیدشان زیر آوارهای بیرحم مدفون شده، زبانت را فرو ببر.
و جلوی چشمانی که دیگر اشکی ندارند و تمام اشکهایشان را پیشتر ریختهاند، ساکت باش.
تو نمیدانی این حرف چه زخمی بر دل مینشاند.
این جمله را قورت بده وقتی روبهروی کسی هستی که از دیدن جنازه یک کودک دلش آتش گرفته...
این آدمها خانهشان را فراموش نکردهاند.
اتفاقاً چون در خانه هم تاریکی دیدهاند، قدر نور را بهتر میدانند.
برای روشن ماندن خانهشان تلاش کردهاند،
ولی چون چراغی در دل دارند، میخواهند کمی از آن نور را به دلهای دیگر هم برسانند.
میخواهند شعلهای از امید را در سیاهی ناامیدی بیفروزند.
اما تو...
تویی که مدام تکرار میکنی: «اول خانه!»
یک بار هم از خودت بپرس:
برای خانه چه کردهای؟
چه کاری جز خاموش کردن چراغ دیگران انجام دادهای؟
تو نه خانه را روشن کردهای،
نه مسجد را...
تو فقط سایهای بر نور افکندهای و راه نفس کشیدن را بر عشق بستهای.
کاش میفهمیدی:
نور وقتی به جای تاریکی میتابد، هرگز کم نمیشود.
محبت مرز نمیشناسد و درد، شناسنامه نمیخواهد.
انسانیت فقط سهم خانواده نیست؛ رودخانهای است که هرجا برسد، آبادانی میآورد.
اگر چراغی داری، بگذار هرجا که تاریک است بتابد...
اما اگر نداری،
دست کم بیتفاوت نباش!
این بیتفاوتی است که جانها را میگیرد.
حتی اگر خانهات تاریک است،
و حتی اگر نمیتوانی برای مسجد کاری کنی،
ناراحت بودن برای تاریکی مسجد،
چیزی از تو کم نمیکند...
✍🏻سید احسان سادات، ترم دو دندان پزشکی
| @masir_mazums |🌱