با ذوق و شوق مضاعفی دامن سپید لباسش را گرفت و با قدمهای آهسته وارد خانه شد.
خانهای که قرار بود از امشب، نامش با اسم او گره بخورد؛ خانهای برای خندهها، آغوشها، دعواهای کوچک و آشتیهای طولانی.
تاریکی همانند موجودی زنده در دیوارها میخزید.
نور لرزان شمعهای قلبیشکل، راهرو را روشن کرده بود؛ نوری سرد، نه شبیه سورپرایز، بلکه شبیه یک هشدار!
لبخند زد؛ کوروش همیشه بلد بود دلش را بلرزاند.
لبخندی از سر ذوقزدگی زد و با طمانینه قدمهایش را بر روی گلبرگهای رز قرمز گذاشت و صدایش طنینانداز سکوت خوفناک خانه شد.
- کوروش، کجایی؟ نمیخوای ادامه سورپرایزت رو نشونم بدی؟
از سکوت خوفناک خانه متعحب شد، مگر دلدادهاش چه برنامهای برایش داشت که خودش را نشان نمیداد؟
قرار بر این بود که کوروش زودتر از او وارد خانه شود تا مراحل سورپرایز کردن دلبرکش را نهایی کند؛ اما حال خبری از او نبود.
لبخند ملیحی زد و قدم دیگری برداشت که ناگهان صدای قدمهایی را شنید.
به خیالش همسرش بود و خواست با دلبری حرفی بزند که زنی با لباس عروس خونی و چاقویی به دست مقابلش ایستاد.
دخترک با نفس بند آمده خیرهاش شد؛ آنجا چه خبر بود؟
مگر میشد سورپرایز کوروش همچین چیز ترسناکی باشد؟
همانجور در سکوت خیرهی آن زن بود که با قهقههای یکدفعهای او، از جایش پرید.
- بهبه عروس خانم گل، سورپرایزم رو دوست نداشتی؟
دخترک با لکنتی که ناشی از ترسش بود، دستانش را بر روی قلبش گذاشت و گفت:
- اینجا... چ... چه خبره؟ کو... کوروش کجاست؟
اینبار زن بلندتر قهقهه زد:
- آخی عزیزم، ترسیدی؟ نترس عروس خانوم.
فقط قرار هستش که یکم خاطره بازی کنیم، فقط همین.
دستانش را به هم کوبید و در مقابل چشمان نگران و قلبِ مریضِ تپندهی نیلا، شروع به راه رفتن کرد:
- میدونی شباهت من و تو چیه؟ داماد من تو شب عروسی کشته شد، جلوی چشمهای خودم سرش رو بریدن و به آغوشم دادن، تن خونی و مردهش رو دیدم.
شبی که قرار بود مامن امن عشق وجودم بشه شد قتلگاه خاطرات...
من اون شب با تموم وجودم مردم؛ اما از همون شب قسم خوردم نزارم هیچ تازه دامادی زنده بمونه!
همه باید تاوانش رو بدن.
دستی به لباس عروس خونیاش کشید:
- اینو میبینی؟ منم مثل تو اون شب تازه عروس بودم، با هزار ذوق و شوق اومدم خونه؛ ولی با جنازهی کسی مواجه شدم که همهی جونم بود.
نفسش با شنیدن صحبتهای او بند آمد، گویی تمام اندامها و علائم حیاتیاش از کار افتاد بود و فقط همچون مردهای بیجسم نفس میکشید.
زن با نگاهی دردمند آخرین تیرش را به سوی هدف شلیک کرد:
- یک ماموریت دیگه رو هم موفقیتامیز به پایان رسوندم. بالاخره تونستم اون حس لعنتی اون شب رو به یه عروس دیگه هم هدیه کنم.
و بعد با قدمهای ناشی از درماندگی کشان کشان به سمت در ورودی خانه رفت.
و بعد در مقابل نگاه بهتزدهی دخترک، با همان سر و وضع خونی از خانه خارج شد.
دخترک با ترس آرامآرام سمت اتاق مشترکشان قدم برداشت، ترس و دلهره مانند خوره به جانش افتاده بود؛ اگر او را از دست میداد چه میشد؟ بیشک زندگی برایش به اتمام میرسید.
با قدمهای لرزان وارد اتاق شد که با دیدن جنازهی نیمهی جانش که بر روی تخت میان گلبرگهای رز افتاده بود، به یکباره بر زمین افتاد و قطرههای اشک بر روی صورتش روانه شد.
- کوروش؟ کوروش جان؟ نمیخوای بیدار شی؟ ببین نیلا اومده پیشت، مگه قرار نبود سورپرایزم کنی؟ پاشو.
صدای هقهقهایش فضای اتاق را در برگرفت:
- پاشو تصدقت بشم من. من بدون تو چیکار کنم؟
هقهقهای نیلا کمکم تبدیل شد به صدای بریدهنفسی که انگار از عمق جانش بیرون میآمد.
دستهایش ناامیدانه شانههای کوروش را تکان میداد، اما پیکر بیجان او هیچ تکانی نمیخورد.
انگار اتاق با آن نور زردِ کمجانِ چراغ خواب، داشت روی سرش آوار میشد.
نفسش تنگ شد، گلویش خشک شد و چشمهایش سیاهی رفت.
- کوروش… نکن… منو تنها نذار… خواهش میکنم…
صدایش دیگر شبیه صدای یک انسان نبود؛ بیشتر شبیه نالهای از تهِ اعماق کسی که دنیا برایش به پایان رسیده بود.
انگشتانش سرد شدند، دستانش لرزید، دلش در قفسهاش میکوبید؛ اما نه مثل قبل…
این ضربهها انگار آخرین تلاشهای بیرمق قلبی بودند که داشت تسلیم میشد.
نیلا با زانوهای سست روی زمین افتاد؛ زمین زیر پایش میچرخید، دیوارها موج برمیداشتند.
چشمهایش را روی صورت کوروش دوخت؛ روی لبخندِ آرامی که انگار هنوز گوشه لبش مانده بود.
دستش را به سمت او دراز کرد، اما قبل از اینکه به صورتش برسد، انگشتانش در هوا متوقف شد.
یک تکه نفس بریده از دهانش بیرون آمد و بعد سکوت؛ سکوتی سنگین، خفه و بیرحم.
چشمهایش نیمهباز ماند.
تور سفید لباس عروسیاش روی زمین پخش شد؛ مثل گلبرگهایی که زیر باران سنگین افتاده باشند.
و او، آرام بدون تقلا، بدون فریاد، در همان لحظهای که قلبش تابِ دیدن نیمه جانش را نداشت، جان داد.
اتاقی که پر از گلبرگهای رز، شمعهای نیمهسوخته و بوی عطر عروس بود؛ شاهد دو دلدادهای شد که حتی مرگ هم نتوانست میانشان فاصله بیندازد.
[جایی در ماورای خیال]
بادِ خنکی گونههایش را نوازش کرد.
نیلا چشمانش را آرام گشود؛ نه درد بود، نه تاریکی، نه صدای هقهقهای خودش…
فقط نوری ملایم، مثل نورِ سپیدهدمی که هنوز تصمیم نگرفته روز شود یا شب را ادامه بدهد.
زیر پایش شنهای نرم و گرم بود.
بوی دریا، صدای موجهایی که آرام به ساحل میخوردند و نسیمی که دامن لباس سفیدش را تکان میداد.
همان لباس عروسی؛ اما تمیز، پاک، بدون حتی یک لکه!
نیلا گیج و مبهوت اطرافش را نگاه کرد؛ ساحلی بیانتها.
آسمانی بیابر با رنگی که نه آبی بود، نه خاکستری… چیزی میان این دو.
همه چیز غیرواقعی و در عین حال آشنا.
- کوروش؟
صدایش لرزید.
دلش هنوز سنگین بود، اما طوری که انگار دیگر نمیتوانست درد را لمس کند، قدم برداشت.
پای برهنهاش روی شن صدای نرم «فرو رفتن» داد.
و بعد، او را دید.
کوروش با همان کتوشلوار دامادی، کمی آنطرفتر ایستاده بود، پشت به دریا، رو به او!
لبخند آرامی روی لبش بود؛ آن لبخندی که همیشه وقتی نیلا را میدید روی صورتش مینشست.
نیلا اول نتوانست حرکت کند.
قلبش "اگر هنوز قلبی داشت" یک ضربه محکمی خورد.
اشک در چشمهایش جمع شد و زبانش بند آمد.
کوروش آرام قدمی به سمتش برداشت.
- نیلا… دیر کردی.
صدایش… همان، دقیقاً همان بود، گرم، مطمئن، عاشقانه.
نیلا با صدایی که از شدت اشتیاق و ناباوری میلرزید گفت:
- تو… تو زندهای؟ کوروش… اینجا… اینجا کجاست؟
کوروش دستش را به سوی او دراز کرد؛ دستی گرم، واقعی، انگار از جنس نور.
- زنده؟ نمیدونم؛ اما میدونم اینجا جاییِ که دیگه هیچچیزی نمیتونه ما رو از هم جدا کنه.
نیلا قدمهایی را به سمت حلو برداشت؛ هر قدمش انگار روی قلب خودش کوبیده میشد.
وقتی به کوروش رسید، دستش را در دست او گذاشت؛ دستهایی که همیشه حس امنیت میدادند؛ حتی حالا، حتی اینجا!
کوروش پیشانیاش را به پیشانی او چسباند.
- من فکر کردم آخرش تنها میمونم… فکر
کردم دیگه نمیبینمت…
نیلا لبخند زد؛ اشکش روی گونهاش سر خورد؛ اما همانند اشک نبود، همانند قطرههای نور بود؛ شفافتر از هر چیز!
- من هیچوقت… هیچوقت بدون تو نمیتونم.
کوروش آرام او را در آغوش کشید.
دریا به موج افتاد، نور اطرافشان کمکم گرمتر شد؛ شنهای ساحل زیر پایشان شروع به درخشش کرد.
کوروش آرام در گوشش گفت:
- از این به بعد، هرجا بریم با همیم.
نیلا چشمهایش را بست و سرش را روی شانهاش گذاشت.
و در ساحل بیزمان، در جهانی که مرگ و زندگی هیچ نقشی نداشتند، هر دو در آغوش یکدیگر، کالبدهایشان یکی شد و با تداعی خاطراتِ تلخ و شیرینشان، دیگر هیچچیز جدا نبود.
دریا آرامتر از همیشه موج میزد، شنها زیر پایشان میدرخشید و نور، مثل یک قولِ قدیمی، دورشان حلقه زد.
نیلا نفس کشید؛ نه برای ادامه، برای آرامش.
کوروش دستش را محکمتر گرفت و گفت:
- اینجا پایان نیست، این شروعِ با هم بودنِ ماعه!
نیلا فهمید بعضی آغوشها نه برای نجات، بلکه برای آرام گرفتناند.
کوروش کنارش بود، همانقدر نزدیک که دیگر هیچ فقدانی معنا نداشت.
و جهان، بیصدا پذیرفت که عشقشان تمامشدنی نیست.
آنها ماندند؛ در جایی فراتر از ترس، جایی که دیگر هیچ خداحافظیای وجود نداشت.
✍🏻آیلی
نشریه دانشجویی مسیر🌱
| @masir_mazums |📖