حرکتی از جنس آگاهی بهجای شعار. متنی که نقش یک «بیدارباش» را دارد، نه یک تبریک ساده.
تبریک نمیگویم، فقط خوشآمد میگویم به نقطهٔ شروعِ واقعی.
از اینکه تا اینجای مسیر رسیدی، حتماً حس خوبی داری و حق هم داری. کلی زحمت کشیدی و در خفا تلاش کردی تا اینجا برسی. درک میکنم که چقدر فداکاری کردی و همهٔ ما به تو افتخار میکنیم.
اما میخواهیم یک راز مهم را با تو در میان بگذاریم: اینجا خط پایان نیست؛ خط شروعِ مسابقهٔ بزرگتری است.
همان انرژی و جدیتی که برای این مسیر گذاشتی، تنها پیشنیاز ورود به این مرحله بود. از این به بعد، مسیر پیش رو متفاوت و شاید سختتر است. سختتر نه از باب حجم درس و دشواری مسیر، بلکه از باب «معنای مسیر». اینجا جایی است که باید پاسخ یک سؤال مهم را پیدا کنی: «برای چی؟». جایی که قرار است نه یک مدرک، که یک هویت حرفهای و یک نقشهٔ راه برای تأثیرگذاری در دنیای واقعی بسازی.
برای همین، با چند سؤال ساده اما مهم تو را با ادامهٔ مسیر تنها میگذارم:
۱. آیا برای این سفر طولانی و پرفرازونشیب، نقشهای داری؟ آیا میدانی در همین ابتدای مسیر، غیر از درس خواندن، دقیقاً میخواهی چه مهارتی را یاد بگیری؟ در چه فعالیتهایی شرکت کنی؟ یا با چه کسانی ارتباط داشته باشی؟
۲. آیا حاضر هستی گاهی «نه» بگویی؟ «نه» به مهمانیهای بیپایان، «نه» به ساعتهای طولانی در شبکههای اجتماعی و «نه» به راحتطلبیهایی که تو را از اهدافت دور میکند؟ آیا حاضر هستی بهایی برای آرزوهایت بپردازی؟
به یاد داشته باش، دانشگاه مانند یک دریاست. میتوانی سوار بر قایق خود شوی و با تلاش، مسیر خودت را در آن پیدا کنی و به سمت هدف پارو بزنی؛ یا میتوانی خودت را به موج دریا بسپاری، موجی که جهتاش را دیگران تعیین میکنند و در نهایت، تو را به ساحلی میاندازد که شاید هرگز آرزویش را نداشتی.
انتخاب با توست.
این پیام را نه به عنوان یک هشدار، بلکه به عنوان یک پیام دعوت به تفکر میفرستیم. دعوتی برای اینکه از همین امروز، ساختن نسخهٔ قدرتمندتر و تأثیرگذارتر از خودت را آغاز کنی. قرار است مسیری سخت در انتظارت باشد، ولی پیشروی در آن ناگزیر است. اما بدان تو تنها نیستی، ما نیز در این مسیر همراه تو هستیم.
امیرحسین صباغ، ترم ۱۰ پزشکی
نشریه دانشجویی مسیر
|@masir_mazums|🌱