واقع بینی یا رویا پردازی؟
همه ی ما از وقتی که بدنیا میایم همینجوری هستیم ، یه بچه تو تخیالات خودش هزاران دنیا رو میتونه بسازه و خرابشون کنه و هیچ وقت از ناامیدی هراسی نداشته باشه . هیچکسی ازش نمیخواد منطقی فکر کنه یا کسی بهش واقعیتای زندگیو نشون نمیده ! همین بچه ها یه روزی بزرگ میشن کم کم با زندگی و سختیاش رو به رو میشن . یک سری ها همون بچه های احساساتی و رویا پرداز باقی میمونند یا بعضی هاشون واقع بین و منطقی میشن ، بحث این نیست که کدوم شخصیت بهتره ، هرکدوم از ما مکمل یک شخص دیگه ایم ، اگر سعی کنیم کامل باشیم ،تنها میمونیم .آدما در کنار همدیگه کامل میشن .
ولی درگیری بین منطق و احساس ، یا واقع بینی و رویا پردازی دقیقا زمانی شروع میشه که بین یه چرخه ی امیدواری و ناامیدی گیر میوفتی ،مغز دوست نداره ناامید شه چون تحمل درد و رنج رو نداره از طرفی قلب دوست داره امیدوار شه چون بهش حس زندگی میده . باعث تپیدنش میشه .
من یاد گرفتم که این حس تپیدن و زنده موندن رو از قلبم نگیرم ولی با منطقم از شکسته شدنش جلوگیری کنم. شاید باید یه شخص سومی باشم که درست وسط پل عقل و قلبش ایستاده و ناظر مشاجره های بی پایانشونه،ای کاش میشد فهمید که حق با کدومشونه ؟باید فقط تابع قلبت باشی و یا تابع مغزت. یعنی تنها راه تعادل همینه؟