روزگار به کاممان نبود
نفس هایمان درهم تنیده با دوده های کثافت در هوا بود و هیچ کس ککش نمیگزید و نهایتاً هنر میکردند و هرروز شاخص آن کثافت لعنتی را اعلام میکردند و هشدارهایی را هم برای گروه های خاصی تنگش میچسباندند.
لب هایمان خشک بود و قنات ها و چاه های آب سالیان درازی بود که فاتحهشان خوانده شده بود و همه چشم به خزر و خلیج همیشه فارس دوخته بودند. ارومیه بیچاره قبل از اینکه نفس های پایانی خود را بکشد دست کمک به سمتشان دراز کرد اما گویا صدای عجز و ناله هایش برایشان مفت نمیارزید که دستش را بگیرند و نجاتش دهند.
درخت های قد علم کرده بیچاره هیرکانی در آتش سهل انگاری هایشان درحال سوختن بود و جیکشان در نمیآمد و ادعای نبود آب و نیرو برای کمکرسانی را داشتند و آخر هم در راه پر چانگی هایشان برای عدم امدادرسانی در آتش سوخت و رنگش مثل زغال یکدست سیاه شد.
پلاسکو را به یاد میآوری؟ هنوز صدای داد و فریاد کاسبی که تمام دارایی اش در آتش غفلت میسوزد را میشنوی؟ جواب آتش نشان هایی که به دل آتش گُر گرفته زدند تا شاید بتوانند رویاها و هدف های بر باد رفته افراد زیادی را نجات بدهند را میدانی چطور پس بدهی؟ فراموش نکن که چه میخواهی بگویی و حرف هایی که از قبل نوشته ای را چندبار مرور کن.... هنوز امیدوارم که نیمچه خجالتی در تو باقی مانده باشد و عرق شرم بریزی و به تته پته بیفتی برای صحبت درمقابل جمعیتی که چشم انتظار پاسخ تو هستند.
به آسمان نگاه کن... ۱۷۶ پرنده از خانه امنشان به سمت خانه آرزوهایشان درحال پرواز بودند، هنوز بال های غرق در خونشان و لاشه های بی جانشان که آتش تصمیمت به جانشان زد جلوی چشمت است؟ یا که شاید چیزی جلوی دیدت را گرفته و یا به فکر بهانه تراشیدن و ماست مالی کشتار دسته جمعی پرنده های بی گناه با اعمال شاقه دیگری هستی که حادثه ای عظیم تر بیافرینی.
نگرانم که درنهایت انقدر خفه خون بگیری که اشک و تمنای مادرانشان دریای خونخواریت را رسوا کند و تپه هایی از اجساد به روی خشکی بیاید و با زبان بی زبانی سند جنایت های پی در پی تو را فاش سازد.
(این پست ادیت میشود، فعلا به خلاصه خشم سرکوب شده توجه کنید)