
تصمیمات غلط از سر و کولم میره بالا، به طرز عجیبی پر اشتباهم. تازه دیگران رو هم نقد میکنم. از حجم بگایی هایی که بار آوردم میشه برق تولید کرد. من از دنیای فانتزی خودم بیرون نیومدم انگار، هنوز هم مصرّانه دنبال اینم که چندتا چیز رو ترکیب کنم یهو بووووم ترکیب جاودانگی از توش بپاشه بیرون.
اما 33 سال زندگی روی این دایرهی مزخرف دیگه بهم ثابت کرده روال دنیا اینطوری نیست. هیچ کیمیاگری زنده نمونده و احتمالا منم قبل اینکه به موفقیت برسم بمیرم. فکر کنم فقط خودمم که میفهمم دارم درباره چی حرف میزنم. مهم هم همینه.
ترکیبی که من برای زندگی سرهم کردم جواب نمیده و این رو خودم بهتر از بقیه میفهمم. این سرکوبیدن توی دیوار سیمانی چیه که من دست ازش برنمیدارم؟
دنیا برای بازنده ها اصلا جای قشنگی نیست پسر. زندگی پر از مسئولیته. من هنوز بعد از 12 سال زندگی مستقل بازم نتونستم این رو هندل کنم. عجب جای دیوانه واری شده. شما چجوری زنده اید؟