
کاش دین و خدایمان یکی بود واینهمه دین های دورغین را در افکارمان نمیگنجاندیم وهیچ کس رابرتری از دیگری نمیدانستیم و این را میدانستیم که بهترین دین، دین انسانیت ،دین راستگویی و دین نیک پنداریست چه بسا افکارمان را آلوده ی ر فتار های
زشت نمیکردیم وعشق ورزیدن و مهروزیدن را سرلوحه کرده هایمان قرار میدادیم وقرار بر عهدو پیمانهای می بستم برای ماندنمان در کنار هم، برای خواندن آیه های عشق ،هر لحظه یادمانی از ادوار خوش را برای هم رقم میزدیم و تنها محکوم به تکرار عشق میشدیم ومیدانستیم، فقط آنکه میماند در دلها آوای خوش عشق است،