
مقاله ای که می خونی نظر شخصی خودم از سربازی عه. من 21 ماه تو نیروی انتظامی خدمت کردم و از نزدیک با جامعه آشنا شدم، با مشکلات مردم. فهمیدم مواد مخدر و حاشیه نشینی یعنی چی، فهمیدم سرقت و فقر چه ربطی به هم داره و خیلی چیزا. فهمیدم صبر یعنی چی، مهارت یعنی چی، سکوت کی درسته، کی باید جواب بدی. با هزار تا آدم باحال و تک و توکی آدما ضد حال هم آشنا شدم ولی مهم اینه از هر دو گروه چیز یاد گرفتم.
سربازی نه بده نه خوب. اصلا بد و خوب یعنی چی؟ نمیشه واقعا این قدر ساده قضیه رو با یک صفت جمع کرد. جدا از این که برای هر کسی فرق داره. سربازی به نظر من خیلی ساده است. تقریبا مثل اینه تو کوچه بری قدم بزنی. ممکنه ازت زورگیری کنن تو کوچه ممکن هم هست یک اسکناس 100 دلاری پیدا کنی. پس واقعا این طور نیست که هر کسی نظر قطعی خودشو بده و این برای همه صدق کنه. سرباز بوده روز اول سالم رفته نیروی انسانی روز آخر اون قدری مواد خرابش کرده بوده که نمی تونسته برگه ترخیصشو بگیره. سربازم داشتیم که روز اول اومده و روز آخر با هزار تا درس بیشتر برگشته. من خودم هنوز یه وقتایی دلم تنگ میشه میرم کلانتری آخری که بودم همکارا رو می بینم. یک افسری داشتیم خدا حفظش کنه هر جا هست کلی از جیب خودش برای من ساندویچ خرید. از اون طرف هم یک رئیس داشتیم بلد نبود مدیریت کنه کسی هم حرفشو قبول نداشت، مجبور بود گیر الکی بده. یک رئیس دیگه داشتیم استاد دانشگاه نیروی انتظامی بود، دوست و دشمن پشت سرش دعاش می کردن. یادمه چهارشنبه سوری جوون هایی که واسه ترقه گرفته بودیم رو برده بود تو دفترش نشونده بود با احترام کامل باهاشون حرف زده بود.
اولش انداختنم یک شهر مرزی. چون برنامه نویس هستم می دونستم اگه قرار باشه کل خدمتم اون جا باشم همه چی یادم میره. خیلی پی گیری کردم. وقتی هم میگم پی گیری یعنی ول کن ماجرا نبودم. از در بیرونم می کردن از پنجره می اومدم.البته شانس هم بهم رو کرد ولی اگه ول کن ماجرا بودم، وقتی شانس بهم رسیده بود من اون جا نبودم که بگیرمش! پس اونایی ول کن نیستن، شانس رو با احتمال بیشتری ملاقات میکنن. خلاصه بعد از 6 ماه تونستم جا به جایی بگیرم. اومدم یک کلانتری حاشیه شهر گفتم من کامپیوتر بلدم! یا علی. گذاشتنم اپراتور! حالا منی که تو اون شهرستان مرزی نهایتا ظرف می شستم و هیچ کاری نمی کردم این جا باید روزی 12 ساعت سیستم رو جمع می کردم. این قدری سنگین بود حجم کاری که برخی وقتا از استرس گونه هام می پرید!
همون جا با خودم گفتم دو راه بیشتر ندارم: یا غر بزنم و انرژی مو از دست بدم یا اون قدری تو این کار حرفه ای بشم و مسلط بشم به اپراتوری که حرفم برو داشته باشه.
راه دومو انتخاب کردم. از یکی از سربازای قدیمی که ازم کوچیکتر هم بود یاد گرفتم. واقعا یک تنه جمع می کردم. کار با کیفیت ارائه می دادم مرخصی با کیفیت هم می گرفتم. صدای بقیه سربازا در اومده بود. یک بار به یکی شون گفتم: تو چه بخای چه نخای سربازی هست. حالا که هست سعی کن ازش لذت ببری. بهتر کار کن، بهتر هم مرخصی برو.
یه وقتا پیش می اومد که کادری ها یا سربازا ناشکری می کردن و غر میزدن. از کارشون، از زندگی، از دنیا . . . یک کادری ای بود که تو کارش موفق بود و همه هم دوستش داشتن. دزد می گرفت اونم دزدای گنده. یک بار برام یک خاطره ای تعریف کرد که تا آخر آویزه گوشم بود. گفت: تو همین کلانتری یک همکاری داشتیم هر وقت مورد 110 می خورد غر میزد و آخر سرم با هزار غر زدن می رفت سر مورد.
یک بار بهش گفتم فلانی تو که آخر سر باید بری، آخر سر هم میری همیشه، خوب پس چرا هر دفعه غر میزنی خودتو خسته میکنی؟ غر نمیزدی راحت تر نبود؟
به جرئت میگم در هیچ دورانی از زندگیم به اندازه ای که تو سربازی مطالعه داشتم نداشتم. اولین کتاب های کاملا انگلیسی رو تو سربازی خوندم و کلی هم مباحث دیگه مثل روان شناسی یا دستور زبان و اینا مطالعه کردم. سربازی ظاهرش کاره، ولی زنگ تفریحه. به قول یک از کادری ها: "ببین آقای فلانی الان داری سلطنت می کنی خبر نداری. الان نه کسی ازت توقع کار داره نه توقع ازدواج. هر چیزی نباشه میگن فعلا که سربازه. سربازیت که تموم بشه تازه شروع میشه داستان." البته بعد از سربازی دیگه داستان که شروع بشه عددی حساب نمیاد. تو سربازی به اندازه کافی مهارت های لازم واسه بازی کردن با زندگی رو کسب کردی.
نتیجه گیری نهایی این که خیلی خیلی به خودت ربط داره. دقیقا مثل این می مونه بگی طرف تو زندگیش موفق شد پس زندگی برای همه به موفقیت ختم میشه یا طرف تو زندگیش شکست خورد پس زندگی برای همه به شکست ختم میشه. سربازی نمونه کوچیک شده زندگی تو جامعه است. من که والا از روز اول با دیدگاه مثبت رفتم و بی خودی هم تحت تاثیر حرفای این و اون قرار نگرفتم. یک وقتاییش تلخ مزه می کرد یک وقتاییش شیرین. مثل زندگی. به خودم سخت نگرفتم خیلی هم خوب گذشت. ایشالا برای همه همین باشه.