
همه چیز از اون جا شروع شد که داشتم فصل گذشته رو مرور می کردم. وقتی در بازه های بلند مدتی مثل فصل و سال اتفاقات گذشته رو مرور می کنی درس هایی می گیری که تو مرور بازه های کوتاه مدت ممکن نیست. متوجه نکته مهمی شدم: در نهایت به چیز هایی که خواسته بودم رسیده بودم. حتی به بیشتر از اون ها. ولی این وسط فقط با استرس و نگرانی خودم رو اذیت کرده بودم. ریشه این خودآزاری کجا می تونه باشه؟
من کاری ندارم منظور شاعر چی بوده یا اصل داستان چیه ولی وقتی که تو فرهنگ ما جا افتاده باشه که «نابرده رنج گنج میسر نمی شود / مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد» ذهن انسان به طور ناخودآگاهی رنج کشیدن رو برابر با رشد کردن در نظر می گیره در حالی که این طوری نیست. رنج کشیدن به تدریج انگیزه و توان انسان رو میاره پایین. قرار نیست آدم خودشو داغون کنه که به یک جایی برسه. که وقتی هم به اون جا رسید دیگه اون آدم سابق نباشه.
تلاش کردن با رنج کشیدن خیلی فرق داره. تو زندگی هر کسی بوده و تو زندگی خودمم به کرات رخ داده که ساعت ها در مسیری که برام روشن بوده بی وقفه تلاش کردم و بدون احساس خستگی ادامه دادم و در انتها نه تنها خسته نشدم، نه تنها کلافه نشدم، بلکه با شوق و ذوق بیشتری دوباره شروع کردم.
ما نیومدیم به این دنیا که رنج بکشیم، اومدیم که رشد کنیم
در این مسیر رشد کردن سختی هایی هست، دل شکستگی هایی هست، نا ملایمت های فراوانی هست ولی کسی که ارزش رشد کردن رو درک کردن قله ها رو به چشم فرصت نگاه میکنه. فرصتی برای تقویت خودش. یک فوتبالیست باهوش از رویارویی با یک تیم قدرت مند نارحت نمیشه، رنج نمی کشه. چون میدونه که بالاخره برای رشد کردن باید با بزرگان هم بازی کنه.
به نظرم باید از کودکی به ما می گفتن که : نابرده هدف گذاری گنج میسر نمی شود، نابرده برنامه ریزی گنج میسر نمی شود. هدف گذاری و قدرت خواستن اولین مرحله از حرکته. باید اول از همه چیز هدف خودمون رو به صراحت مشخص کنیم. مثلا تا انتهای این فصل قراره ۳۰ میلیون تومن پس انداز کنم. به همین صراحت. به این میگیم هدف گذاری. در گام بعدی باید این هدف گذاری رو براش برنامه ریزی عملیاتی کنیم. اگه فصل رو به ۳ ماه تقسیم کنیم پس ماهی باید ۱۰ تومن پس انداز کنم. خوب پس حالا که قراره ماهی ۱۰ تومن پس انداز کنم باید مثلا فلان قدر اضافه کار بردارم. اون چیزی که در واقع تهدید حساب میشه بی هدف و بی برنامه بودنه.
زمانی که ذهن اهدافش رو به صورت شفاف بدونه و از برنامه مشخصی پیروی کنه، خواه ناخواه به همون سمت حرکت می کنه. یعنی اصلا نیازی به رنج کشیدن نیست. به صورت خودکار تلاش میکنه ذهن و از این تلاش کردن لذت می بره. یعنی اصلا تردیدی در خودش نداره که بخاد رنج بکشه.
سخن آخر این که هدف گذاری کنید، یک هدف بزرگ رو به چند هدف کوچکتر مرحله به مرحله بشکنید و در نهایت از کوچکترین مرحله شروع کنید به برنامه ریزی. اهداف تون باید مشخص و صریح باشه. از کلی گویی پرهیز کنید. از برنامه پیروی کنید و هر شب قبل خواب گام هایی که فردا باید بردارین رو مشخص کنید برای خودتون.
از اون جایی که انسان هستید و ذات انسان این طوریه، اندکی نگرانی در طول مسیر سراغ شما خواهد آمد ولی این دفعه دیگه لازم نیست رنج بکشید. به نگرانی می گید که: اگه تو مزاحم نشی، من دقیقا دارم تو مسیر حرکت میکنم. پس مزاحم نشو!