دفعه ی اخری که دیده بودمش قدش به زور به کابینت بالایی میرسید. هنوز سنمون دو رقمی نشده بود. تو عالم بچگی از خدا میخواستم تا وقتی بزرگ شدیم باهم عروسی کنیم. مامان میگه وقتی دو نفر همو دوس دارن عروسی میکنن باهم ولی نمیدونم چرا وقتی گفتم من دوسش دارم نذاشت باهاش عروسی کنم. شاید اگه تو همون بچگی میفهمیدم اون متفاوته ، بقیه عمرم دنبال پیدا کردن یکی شبیه اون نبودم.
روزی که ازینجا رفتن رو یادمه. روزی که بعد چند سال دیدمش هم یادمه.تمام اجزای صورتش تغیر کرده بودن به جز رنگ چشماش. همون جوری به قول خودش چشماش زرد بود.
برای شام دعوت بودن خونمون. از صبحش انگار تو دل من کلی پروانه بال بال میزد. دوس داشتم این حسو ولی نمیدونستم چجوری باید برخورد کنم بعد این همه سال. باید جیغ بزنم و بپرم بغلش؟ باید مودبانه و اروم دست بدم و سلام کنم؟ باید فقط لبخند بزنم یا جدی باشم؟
هزار جور برخورد و اتفاقو تو سرم ساختم. سعی میکردم پیشبینی کنم قراره چی بشه. و اون شب جزو هیچ کدوم از هزار را اتفاقی که تصور میکردم نبود. هزار و یکمی بود. همونی که نمیخواستم تصور کنم.
صدای در اومد . یخ زدن انگشتامو به وضوح حس میکردم. خودمو مشغول کارای شام نشون دادم که یکی غیر من بره درو باز کنه. صداشونو شنیدم. پدرش، مادرش، خودش.
از اشپزخونه رفتم بیرون و با دوتا چشم زرد رو به رو شدم.
دوتا چشم زرد که مال یه بچه بود. یه بچه که هم اسم من بود. ولی اصلا شبیه من نبود.
