

اردیبهشت ماه است. چند روز پیش با تنها دوستم راجع به خاطراتی صحبت کردم که گفتن آنها برایم خیلی سخت بود. حرفمان که تمام شد با خود گفتم تو چه روزهایی را طاقت آوردی و دم نزدی. چقدر گفتم این جمله دردناک است. غمی عمیق از مرد کنج دلم خانه کرد. آری من پاک آن روزهای نکبتی را فراموش کرده بودم. وقتی به خانه آمد دیگر مثل قبل دوستش نداشتم. به ناگاه حرفی به زبانم آمد که دم آخر کنترلش کردم «یک روز برای همیشه ترکت خواهم کرد». کل آن عصر این جمله را زیر لب مدام با خودم تکرار می کردم. آری یک روز او را برای همیشه ترک می کنم و به جهانی دیگر کوچ می کنم. فردای آن شب مرد گفت خواب عجیبی دیده خواب دیده که من خودکشی کردم و مردم و او تنها مانده. یکه خوردم... چقدر پیوند احساسی بین ما قوی است. چگونه ممکن است؟
این روزها دوباره احساس شکست و بازنده بودن بر من غلبه کرده. دائماً خود را در ناکامی میبینم. احساس میکنم هر چه میخواهم انجام نمیشود. ناامیدتر از تمام عمرم هستم. احساس میکنم روزهای خوب به اندازهی یک عمر از من فاصله دارند و قرار نیست هیچ وقت برگردند. از زندگی و روزمره هم بیزارم. از اینکه نمیتوانم هیچ کاری کنم حتی کارهای شخصیم را نفرت دارم، اما جان انجام دادن آنها را هم ندارم. از هم صحبتی با دیگران خوشم نمی آید. ترجیح میدهم تنها باشم اما همین تنهایی هم غالباً آزارم میدهد. از خانه ماندن خوشم نمیآید دیوارهای خانه عرصه را بر من تنگ میکنند اما بیرون از خانه هم احساس میکنم دیگران قصد آسیب رساندن به من دارند. آدمها حوصلهام را سر میبرند و هیچ چیزی من را به وجد نمیآورد. مدتهاست که از ته دلخوش حال نشدهام. غمگین و تنها کنج خانه نشستم کاش زودتر این زندگی تمام شود...
دوازدهم اردیبهشت ۱۴۰۵
.
.