یار قار

شب نهم است. اهریمن خودکشی هنوز هم اینجاست! حرکت نحس گام‌هایش همواره در اطراف من است.

او دندان های تیز و بزرگ دارد. ناخن هایش از چاقوست.

او گرد من می‌گردد.

- ای اهریمن از جان من چه می‌خواهی؟

او پاسخی نمی‌دهد.

یار قار او، افسردگی است که حالا او هم آمده تا دوستش تنها نباشد.

در این میان من با دست خالی روبروی این دو ایستاده‌ام.

باید به پیروزی فکر کنم اما قلب و روح من در اسارت آنهاست.

براستی پایان این روزها چه خواهد شد؟!

بیست و هشتم مهر۱۴۰۵

.