که بودم؟

حوصله هیچ یک را ندارم و تا حد ممکن از آنها فرار می‌کنم. دو روز پیش آقای مشاور به من گفت تو غرق در افسردگی شدی و از آن لذت می‌بری چون منفعت بی‌مسئولیتی برایت دارد و از این رو برای درمان مقاومت می‌کنی!

می‌گفت حالا هم در چرخه ناامیدی افتادی و داری هریک از اطرافیانت را حتی مرد و تیم نجات را ناامید می‌کنی.

حالا من می‌بایست تصمیم بگیرم که می‌خواهم درمان شوم یا نه؟

دیشب ساعت‌ها با مرد صحبت کردم و از ترس اینکه مبادا او را از دست بدهم در مقابل درمان شدن تسلیم شدم.

به گذشته‌ها می‌اندیشم. آن روزها که هرروز لباس می‌شستم و بحث‌هایی که با مرد داشتم برای اینکه به من می‌گفت لباسشویی را روزی دوبار بیشتر روشن نکن...

اینکه هرهفته چیدمان خانه را تغییر می‌دادم. اینکه هر دو سه روز یکبار فرش‌ها را جمع می‌کردم تا زمین را با آب و جرمگیر بشویم. اینکه آنقدر ملحفه‌ها را شسته بودم که در کمتر از شش ماه یکی از آن‌ها پاره شده بود. به یخچال و فریزری فکر می‌کنم که هر هفته تکه تکه می‌شد و حمام آب و شوینده می‌گرفت.

مربا می‌پختم. ترشی درست می‌کردم، درس می‌خواندم، به خودم می‌رسیدم.

اما حالا چگونه‌ام؟ مثل یک تکه سنگ به کاناپه چسبیده‌ام و جدول حل می‌کنم.

گرچه امروز خود را ام‌المعایب می‌دانم اما هنوز هم مینای آن روزهای دور را خیلی دوست دارم!

همان مینای قوی و سرسخت، همان که هیچ کاری برایش نشد نداشت. زیبا بود و خوش لباس، دست پخت خوبی هم داشت. او را درست به یاد می‌آورم، محال بود که چیزی را بخواهد اما ناکام بماند. او الهه توانستن بود...

مینای مهربان و اسطوره‌ای... من را ببخش که شیرزنی همچون تو را به یک گربه مفلوک شکست خورده بدل کردم...

من را ببخش که آن همه جلال و شکوه را نابود کردم...

من را ببخش که بازنده هستم...

بیست و ششم فروردین۱۴۰۵

.

.