
سی روز از جنگ میگذرد. تعطیلات کسالت بار نوروز هم رو به اتمام است.
کف اتاق خوابیدهام و سعی میکنم چیزی بنویسم. واقعا چه دارم بگویم؟ چیزی در درونم مرا وادار به نوشتن میکند. انگار حرفی هست که باید گفته شود اما دهانم را دوختهاند.
برای دقایقی چشمانم را میبندم و ذهنم چون اسبی سرکش بر دشت خاطراتم میتازد. همیشه اولین مقصد آسایشگاه است. به آنجا و آدمهایش فکر میکنم. به روزهایی که گذراندم. به اینکه چقدر تا دوباره بستری شدن زمان دارم.
این روزها احساسی بر من غلبه کرده، احساسی که به من یقین میدهد به زودی دوباره به آنجا باز میگردم. من درست یک قدم با آسایشگاه فاصله دارم.
آری تقدیر برای من اینگونه خواست...
به داروها فکر میکنم. اینکه چقدر خوردنشان برایم دشوار است. چقدر از آنها نفرت دارم. آنها برایم چون ناقوس آسایشگاه هستند.
افسردگی این روزها نمود کمتری دارد یا بهتر بگویم دیگر مثل قبل تسلیم آن نیستم.
سگ سیاه افسردگی این روزها مرا در آغوش نگرفته، اما دست در دست من همه جا همراهم میآید.
این اراجیف را بهتر است هرچه زودتر تمام کنم...
نهم فروردین۱۴۰۵
.