
از دیروز که نوشتن را مجدد شروع کردم حال بهتری دارم انگار که سر و صدای مغزم اندکی کمتر شده و آرامش بیشتری را در شهر پر جمعیت ذهنم حس میکنم. در لا به لای کوچههای شلوغ شهر ذهنم میگشتم تا بتوانم تصویر واضحی از آن ارائه کنم ناگهان صدای زنگ تلفن رشته افکارم را پاره کرد. گویی مسافری شدم که از شهر خودش پا به دنیایی ناشناخته گذاشت.
دنیا هنوز هم برای من ناشناخته است و هرروز با تصویری زشت تر از روز قبل من را غافل گیر میکند. حتی دلیلی که دارم بخاطرش این وضعیت را تحمل میکنم را نمیدانم. این سوال مدت هاست ذهنم را درگیر کرده که اصلا برای چه باید باید این زندگی را تحمل کرد؟ هر بار ساعت ها به این موضوع فکر میکنم و تنها پاسخی که دریافت میکنم این است که شاید هیچ کدام از ما جرئت تمام کردن یا تغییر را نداریم پس ناچاریم به تحمل و غر زدن که هر روز بیشتر در این باتلاق فرو میرویم.
چند روز پیش کسی با افتخار به من میگفت که در زندگیاش حتی یک روز هم استراحت و فراغت نداشته و هرروز مشغول مسائل و دغدغه ها بوده، راستش این مسئله خیلی من را به فکر فرو برد که آیا اصلاً این موضوع موجب افتخار است یا خیر؟ دقیق تر که فکر میکنم میبینم من هم همانگونه بودهام. حتی زمانیکه به خاطر مریضی در خانه بستری بودم دانشجو بودم و درس میخواندم بعد از آن یک آنلاین شاپ زدم و بعدتر از آن در شرکتهای مختلف مشغول به کار بودم و همزمان دانشگاه میرفتم و خانه داری میکردم آموزشگاه میرفتم و در زمان های باقی مانده مطالعه میکردم. اما این سبک زندگی هرگز باعث افتخارم نبوده و همیشه از اوضاع ناراضی بودم.
باز هم تلفن زنگ خورد و باز رشته افکارم را پاره کرد. از صدای تلفن بیزارم، مدتهاست که از آدمها هم بیزارم. به هر بهانه ای از آنها فاصله میگیرم. چند روزیست حتی به این فکر میکنم که شاید بهتر باشد با افراد خانوادهام هم قطع ارتباط کنم شاید کمتر مشکلات آنها گریبان گیرم باشد. باز هم تلفن زنگ خورد و...
لعنت به این اطرافیان...
چهارم آذر 1403