
۵ روز در آسایشگاه گذشت. امروز دومین جلسه شوک درمانی و اولین جلسه روان درمانی برگزار شد. خانم مشاور اینجا میگفت خیلی خوب است که توانستم ۱۷ روز با اهریمن مقابله کنم. همچنین میگفت باید با خودم مهربانتر باشم تا که هر اتفاق کوچک و بزرگی میافتد اولین گزینه خودکشی نباشد. به حرفهایش میاندیشم. او راست میگفت اگر فردی دیگر در چنین موقعیتی قرار گیرد اولین راه حل من برایش مرگ نیست. چگونه میتوانم با مینا مهربانتر باشم؟من باید خودم را ببخشم نباید دائما او را سرزنش کنم.
ساعت ۷ شب است. شام را خوردهایم و حدود یک ساعت دیگر خاموشی میدهند. در اتاق ۱۰۹ هستم. هم اتاقی جدیدم بالغ بر ۴۰ سال دارد و چراغ را دائماً خاموش میکند و من در تاریکی با اندک نوری که از لایه در میتابد مشغول نوشتن هستم. نوشتههایم انسجام سابق را ندارد بهتر است این اراجیف را تمام کنم.
یازدهم آبان ۱۴۰۵
.