
نهمین شب هم فرا رسید. امروز یکی از پرستارها به من گفت بیچاره شوهرت از دست تو چی میکشه! به ناگه دنیا روی سرم آوار شد. آری او از دست من چهاکه نمیکشد. صدای شکستن قلبم را شنیدم. خودم را جمع و جور کردم و گفتم نباید اینجوری بهم بگین!
مرد وقتی ماجرا را شنید آمد و با سرپرستار صحبت کرد. راستش من هم حق را به او میدهم. من همسر خیلی بدی برای مرد مهربانم بودم. دائماً یا مریض بودم یا حالم بد بود یا قصد خودکشی داشتم و او در تمام این روزها مثل یک مادر مهربان مرا ضبط و ربط کرد.
چگونه میتوانم محبتهای او را جبران کنم؟ چگونه میتوانم برایش همسر خوبی باشم؟
آه تکه قلبم! تو را به اندازه ستارههای آسمان دوست دارم. کاش زندگی روزهای بهتری را برای ما رقم بزند...
پانزدهم آبان ۱۴۰۵
.