
ساعت ۲۱:۳۰ شب هشتم است اتاقها غرق خاموشی است. با اندک نوری که از اتاق ۱۰۸ میتابد مشغول نوشتن هستم. امروز مرد به دیدنم آمد. دو ساعتی با هم وقت گذراندیم و رفت. چون رفتن جان از بدن دیدم که جانم میرود. هنوز نرفته بود که دلتنگش شدم. شام را که خوردیم درست درس ساعت ۲۰ چراغها را خاموش کردند. با باقی خانمها توی بخش مراقبت نشستیم و هرکس از خاطرات آمدنش به آسایشگاه گفت. من نیز داستان خودم را تعریف کردم. به همدیگر مشاوره میدادیم تا بلکه باری از دوش یکدیگر برداریم. سیگاری دود کردم و سراغ دفترم آمدم.
امشب از دخترها یاد گرفتم که باید خودم را هر طور که هستم بپذیرم، که حتی گر کسی به من انگ خود افشاگری زد سر و کارم به آسایشگاه نرسد.
چه روز کم باری بود امروز! حرفی برای گفتن ندارم.
چهاردهم آبان ۱۴۰۵