
درونم جنگیست آرام، میان فراموشی و ادامه دادن.
هفتمین روز آسایشگاه هم گذشت. تلاشهای مذبوحانه مادرم برای محبت کردن به من خندهدار بود. این روزها دیگر به محبت آنها نیازی ندارم. روزهایی که باید به من محبت میشد آن را از من دریغ کردند و حال که اینجا کنج اتاق 101 آسایشگاه (اتاقم عوض شده) خوابیدهام دیگر احتیاجی به محبت و بودن آنها ندارم.
روح من زخمی و قلب من پر از رنج است. و من گنگ و مبهوت وسط زندگی ایستادهام..
چه میشود؟ نمیدانم!
اما میدانم در نهایت این داستان این من هستم که برای دختر کوچک درون قلبم، با دست خالی و به تنهایی میجنگم.
دخترک اتاق 105 رشته افکارم را پاره کرد. اشکالی ندارد حرف برای گفتن بسیار است..
امروز که منع تردد تمام شد و اجازه رفتن به حیاط را داشتم چندین بار به حیاط رفتم و برگشتم. یکی از همان بارها که در حیاط بودم، آمبولانسی وارد حیاط میشد. از دور و از لای در، ماشینهایی را که از بزرگراه جلوی آسایشگاه میگذشتند نگاه میکردم. آخر در آسایشگاه حق نداری به درب نزدیک شوی!
بگذریم.. وقتی ماشینها را میدیدم که چه با عجله میرفتند دریافتم که من هنوز آمادگی رویارویی با دنیای بیرون این درب را ندارم. من نمیتوانم دوباره به محل کارم بازگردم یا کارهای خانه را انجام دهم و از همه مهمتر سعی کنم قوی باشم..
دنیای بیرون برایم ترسناک است. من از استرسهای بیرون واهمه دارم!
چگونه زندگی گذشتهام را بازیابم؟
و شاید، روزی در آینه، به جای زخمها، خودم را ببینم.
ششم اردیبهشت ۱۴۰۴ – آسایشگاه