
هفتمین روز هم گذشت. هریمن همچنان در سر من زندگی میکند. امروز که از او برای خانم مشاور گفتم با لبخندی شیرین به من گفت که نگران نباش از شرش خلاص میشی!
حرف هایش دلگرمم کرد مثل یک فنجان قهوه وسط برف...
بعد از ظهر به آسایشگاه رفتم تا خانم دکتر من را ویزیت کند. او گفت که باید پانسیون خانگی باشم اما اگر حالم بد شد فوراً بستری شوم. نامه بستری را در دست گرفتیم و به سمت خانه راهی شدیم. حال و روز اطرافیان را میبینم و در مییابم چقدر برای آنها اهمیت دارم و ناگهان جای زخم جمله « من برای هیچ کسی هیچ اهمیتی ندارم» درد میگیرد. واقعیت کدام است؟!
اهریمن همچنان روزی دو سه دفعه بر من هجوم میآورد و من هر بار سعی میکنم مقاومت کنم.
بیست و ششم مهر ۱۴۰۵
پن: تصویر بعدا اضافه میشود در این زمان حوصله این کارها را ندارم.
.