اولین روز سال جدید است. چنان برگی از یک دفتر سفید که نمی‌دانم قرار است در آن چه نوشته شود. می‌خواهم سال جدید را با این پرسش شروع کنم، مینا واقعا کیست؟ این سوالی است که آقای مشاور بارها مطرح کرده و من هیچ جوابی نتوانستم برای آن بیابم.
دم عمیقی می‌گیرم و می‌اندیشم، من کیستم؟ از ابتدا شروع می‌کنم.
من مینا هستم فرزند اول خانواده ای که تنها دو بچه دارند. روحیاتی لطیف دارم و عاشق رنگ بنفش هستم. دو بار به دانشگاه رفتم و دو تا مدرک لیسانس دارم. دوست دارم که خود را در زمره نوازنده ها جای دهم اما حتی به آن نزدیک هم نیستم. چهره‌ای معمولی دارم با چشمانی قهوه‌ای. موهایم مجعد و مشکی است. کمی چاق هستم که این مسئله خیلی آزارم می‌دهم.
در سر آرزوهای بزرگی دارم. به دنبال یک حرکت تاثیر گذار هستم و از عادی بودن خوشم نمی‌آید. اکثرا سخت تلاش می‌کنم اما این روزها خیلی حال و حوصله انجام کارها را ندارم. همیشه خواسته‌ام که در چشم دیگران انسانی عمیق و معناگرا باشم، بله از سطحی بودن بیزارم. معمولا اگر خواسته‌ای داشته باشم به هر قیمتی که هست آن را محقق می‌کنم.
از نظر خودم، من برای دیگران فردی حوصله سر بر هستم چون با اکثر تفریحات و برنامه‌های آنها هماهنگی خاصی ندارم. گرچه معدود جمع‌هایی هست که خود من هم در آنها حوصله‌ام سر نمی‌رود.
اکثر اوقات به دنبال یادگیری هستم و در جاهایی که می‌توانم چیزی بیاموزم روحم کمی آرام می‌گیرد.
به زعم خودم، من فردی مهرطلب هستم و اکثرا با دیگران مهربانی می‌کنم. بسیار عاشق هستم و مرد(عشق) را خداگونه می‌پرستم. تا مدتی قبل می‌توانستم بگویم من آدم تنهایی هستم اما به لطف دوست خوبی که به تازگی پیدا کردم سایه تنهایی از سرم دست کشیده.
تا پیش از این جریانات شور و شوق زندگی به حدی در من زیاد بود که با کوچکترین چیزی بسیار خوشحال می‌شدم اما به لطف افسردگی‌ای که گریبانم را گرفته این روزها کمتر چیزی می‌تواند من را به وجد بیاورد.
متاسفانه من خودم را لایق عشق و محبت نمی‌دانم و زمانیکه کسی به من محبت می‌کند حس می‌کنم قصد ترحم دارد یا به دنبال سوءاستفاده است. من خودم را اصلا دوست ندارم. البته باید بگویم این روزها خیلی به خودکشی فکر نمی‌کنم اما این به این معنا نیست که عاشق خودم هستم.
وقتی به گذشته‌ام نگاه می‌کنم می‌بینم که روزهای سخت زندگی برای من کم نبوده گویی زندگی هم با من هم عقیده است و مینا را دوست ندارد. اما تناقضی این میان وجود دارد که اگر زندگی مینا را دوست ندارد چرا هر بار مقابل ضربات سهمگین اهریمن خودکشی از مینا محافظت کرد؟
باید از اهریمن بگویم کابوسی که چندین سال است آهسته آهسته به سمت می‌آمد و حدود یکسال است که من را در بند خودش اسیر کرده. شاید روزی بتوانم بر او غلبه کنم...
چشمانم را می‌بندم و عمیق تر فکر می‌کنم. من واقعا کیستم؟ چه کسی پاسخ را می‌داند؟
یکم فروردین ۱۴۰۵
.
