
من در سکوت مرگبار اتاق ۱۰۸ راز زندگی را یافتم.
روز دوم آسایشگاه را میگذرانم.
از دیروز تاکنون چند مرتبه اهریمنِ خودکشی بر سرم هجوم آورده. هر بار ذهنم را پرت کردهام و افکارم را کنترل کردهام.
اینجا زمان بسیار کند میگذرد و من میخواهم زودتر به خانه بازگردم.
حال روحیام مانند نوشتههایم بیثبات است؛ لحظهای آرام و لحظهای متلاطم...
پر از حرفم، اما نمیتوانم چیزی بنویسم...
دیشب دخترکِ تختِ کناری چیزی به من گفت که ذهنم را بسیار مشغول کرد.
او گفت: «شاید دلیل زنده ماندن تو این است که باید در آینده کار مهمی انجام دهی!»
ساعتها به این جمله فکر کردم. یعنی چه کاری میتواند باشد؟
آیا من نوازندهای برجسته خواهم شد؟
شاید معلم موسیقی موفقی خواهم شد و شاگردانِ مطرحی آموزش میدهم؟
شاید مادر فوقالعادهای خواهم شد؟
در حقیقت، نمیدانم؛ اما همین جمله یکی از دکمههای اتصالِ من به این زندگی را روشن کرد.
امروز صبح که بیدار شدم، کمتر به اهریمنِ خودکشی بها دادم و برای اولین بار از عمقِ قلبم خواستم او را شکست دهم.
امروز که خودم را در آینه دیدم، دیگر از خودم متنفر نبودم و کمتر به فکر نابودیاش بودم!
براستی، در پسِ این روزها چه چیزی نهفته است؟
نوزدهم شهریور ۱۴۰۴ - آسایشگاه