
دوباره سکوت سنگین اتاق ۱۰۸ مرا در بر میگیرد...
پس دو روز التماسهای من برای نرفتن. بالاخره امروز مرا به آسایشگاه بردند.
مرد (عشق) کارهایش تمام شد و رفت.
وقتی تنها شدم... گویی تازه همهچیز شروع شد.
ساعت یازده صبح است. من کنج اتاق ۱۰۸، اتاق سرد و بیروحِ بخش مراقبت، نشستهام و اشک میریزم.
میاندیشم چرا باید سرنوشت چنین رقم بخورد؟
مگر چقدر میتوان سختیها را تاب آورد؟
آیا ماندن در این آسایشگاهِ غمزده میتواند افکار نابودکنندهام(خودکشی) را تغییر دهد؟
چه مدت اینجا میمانم؟ بیرون از اینجا چه میگذرد؟
تا کجا باید دوام بیاورم؟
سؤالات بیشماری دارم...
چه کسی پاسخ مرا میدهد؟
دخترک تخت کناری به آرامی خوابیده است.
به آرامشش حسودی میکنم.
پرستار جلوی در اتاق روی صندلی نشسته.
صدای گریههایم را میشنود و آرام صدایم میزند.
میخواهد آرامم کند، اما نمیتواند.
من روی تخت کِز کردهام و اشک میریزم.
دستانم میلرزد... قلبم مچاله است.
دلتنگ روزهایی هستم که همهچیز خوب بود...
هجدهم شهریور ۱۴۰۴ – آسایشگاه