وقتی به آینه نگاه می‌کنم دختری را می‌بینم که برایم غریبه است.
ساعت نه و نیم صبح سه‌شنبه است. بعد از آنکه قرص‌هایم را خوردم، آشغال‌ها را بیرون بردم و از بقالی برای خودم شیر خریدم و به خانه بازگشتم. برای خودم یک قهوه آماده کردم و به اتاق مطالعه آمدم. این روزها بیشتر وقت خود را در این اتاق و پای لپ‌تاپ می‌گذرانم.
لپ‌تاپ را روشن کردم و سیگاری آتش زدم. صدای آواز مرغ‌عشق‌ها با صدای داریوش در اتاق می‌پیچد. حس کردم باید خودکاری بردارم و بنویسم اما چه؟ قرص‌ها فکرم را به یک استخر خالی تبدیل کرده. نمی‌دانم از چه باید بگویم؟
این روزها گه‌گداری به مرگ فکر می‌کنم اما هربار ذهن خود را از آن منحرف می‌کنم. فکر کردن به مرگ برایم سرانجامی جز آسایشگاه ندارد. و من دیگر نمی‌خواهم به آنجا باز گردم.
خودکار را کنار می‌گذارم و عرق دستانم را فوت می‌کنم.
می‌گویند باید بیماری را بپذی! گفتنش برای آنها راحت است. من چگونه قبول کنم که این بیماری تا همیشه همراهم می‌آید؟
از او خسته‌ام... چقدر دیگر باید راجع به آن بگویم یا بنویسم؟ چقدر دیگر باید عذاب بکشم؟
من همان منِ سابق را دوست داشتم. دخترک (همان دختری که در آسایشگاه با او دوست شدم) به من می‌گوید در پس این اتفاقات حکمتی نهفته است که ما نمی‌دانیم. اصلاً قبول، اما من این حکمت را نمی‌خواهم. من را به زندگی نکبت‌بار گذشته‌ام برگردانید...
آه... چه دارم بگویم جز اینکه این روزها حال من خیلی بهتر است؛ ولی آنها می‌گویند بیماری را قبول کن.
چگونه به آنها بفهمانم که من بیمار نیستم؟!
حالا شاید هم یک روزی بالاخره این اتفاق بیوفتد. اما...
از اهریمن خودکشی اگر بخواهم بگویم، او بیدار است اما همچنان در کمین‌گاه خود ایستاده. نکند دوباره بازگردد؟
هزاران سوال در سرم دارم اما نمی‌توانم آنها را از سرم خارج کنم و به کاغذ بسپارم!
لعنت به بیماری و هرچه که هست!
بیست و دوم مهر 1404
