۲۰ دقیقه دیگر ساعت ۶ عصر است. نیم ساعت پیش ملاقاتی‌ها رفتن و نیم ساعت دیگر شام می‌آورند. امروز مادرم به ملاقات من آمده بود. مابین این همه غریبه چهره آشنا و پر محبت او بسیار مرا خوشحال کرد. دو ساعتی که با هم بودیم و گپ و گفت کردیم. او گفت که فردا هم می‌آید. مرد مهربانم برایم یک کتاب زیبا خریده که در روزهای آسایشگاه بخوانم. فردا جلسه سوم شوک درمانی است. نمی‌دانم چرا به این جلسات امیدوارم. امروز دریافتم که چقدر به خانواده‌ام وابسته‌ام. چقدر ندیدن آنها برایم دشوار است. چقدر وقتی نیستم دلتنگ آنها می‌شوم و چقدر در قبال آنها بی‌انصافی کرده‌ام. کاش خدا مرا ببخشد!
کاش زندگی با همه ما کمی مهربان‌تر بود...
دوازدهم آبان۱۴۰۵
.
