ویرگول
ورودثبت نام
یادداشت‌های یک دوقطبی
یادداشت‌های یک دوقطبیاینجا دفتر خاطرات من است و شما خواننده روزهای نکبت‌بار زندگی من هستید. اگر به محتوای شاد و انگیزشی علاقمندید به دیگر صفحه‌ها رجوع کنید!
یادداشت‌های یک دوقطبی
یادداشت‌های یک دوقطبی
خواندن ۱ دقیقه·۱ سال پیش

مرگ تدریجی من...

من یا اهریمن؟ کداممان پیروز می‌شود؟


چند روزی می‌شود که سعی می‌کنم صداهای درون سرم را خفه کنم. اما نمی‌توانم!

فکرهای شومی در سر دارم. من به دنبال آرامشم. آرامشی از جنس مرگ!

هنوز به نیستی فکر می‌کنم، اما برای رنج‌های انسان پایانی هست؟

من از این جدال پر هیاهو خسته‌ام. می‌خواهم هرچه زودتر تمام شود، به هر قیمتی که هست...

نمی‌دانم باید چه کنم. درست وسط زندگی ایستاده‌ام؛ خسته و زخمی، و از هر سو تیری به من پرتاب می‌شود.

مرد (عشق) در کجای این پیکار ایستاده؟ کنار من است یا روبه‌رو؟ پاسخش را نمی‌دانم...

تنها می‌دانم که مجبورم به ادامه دادن، تحمل کردن، تاب آوردن... تا زمانی که اهریمن خودکشی بر من پیروز شود.

هرکس حال این روزهای مرا می‌بیند، می‌گوید: «به این مرد بیچاره فکر کن!»

پس من کجای این ماجرا هستم؟ چه کسی باید به فکر من باشد؟

در پایان این روزها چه در پیش خواهم داشت؟ نمی‌دانم!

سیزدهم خرداد ۱۴۰۴

خودکشیمرگاختلال دوقطبی
۲۰
۱۳
یادداشت‌های یک دوقطبی
یادداشت‌های یک دوقطبی
اینجا دفتر خاطرات من است و شما خواننده روزهای نکبت‌بار زندگی من هستید. اگر به محتوای شاد و انگیزشی علاقمندید به دیگر صفحه‌ها رجوع کنید!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید