
امروز برایم روز سختی بود شب که به خانه آمدم مرد حال خوبی نداشت وقتی از او سوال کردم متوجه شدم که یکی از دوستانش فوت کرده.
این مسئله من را عمیقاً به فکر فرو برد. امشب بیشتر از شب های قبل به مرگ فکر کردم. مرگ مفهوم عجیبی دارد تصور اینکه یک آدم دیگر در هیچ کجای جهان نباشد خیلی دردناک است. وقتی گریه های مرد را دیدم به این فکر فرو رفتم که اکنون نزدیکان آن مرحوم چه احوالاتی دارند؟ چقدر غصه میخورند ولی کاری از دستشان ساخته نیست؟
امشب بیشتر به مرگ فکر کردم. به اینکه نبود من چقدر اطرافیانم را غمگین میکند؟ به این مرد فکر کردم که چقدر غصه میخورد؟ به اینکه آیا در نبود من چاوشی گوش میکند و اشک میریزد؟ وقتی میخواهد چای بنوشد قند میخورد یا شکلات؟ اینکه وقتی به اتاقمان میآید با عکس های من که به دیوار آویخته است صحبت میکند؟ راستی حال پدر و مادرم چگونه است؟ آیا بعد از من این مرد باز هم به آنها سر میزند؟ شاید مادرم با عکس هایم یک کلیپ غمگین درست کند و در اینستاگرام بگذارد! همکارانم چه، آیا آنها از نبود من ناراحت میشوند؟
امشب ساعتها به این مسئله فکر کردم که آیا خانواده من میدانند که باید برای سنگ گور من چه شعری بنویسند که من آن شعر را دوست داشته باشم؟ آیا عکس من را روی آگهی ترحیم چاپ میکنند یا مثل بقیه عکس همان لاله نفرت انگیز را میگذارند؟
امشب عمیقا به نیستی فکر کردم... فکر به حال بد این مرد قلبم را مچاله میکند. آه مرد من تو در کجای قلب من هستی که حتی بیشتر از خودم به تو فکر میکنم؟
شانزدهم فروردین 1404