روز چهارشنبه است. حالم بسیار خوب است. چندین روز است که بدون خستگی همه ی کارهای خانه را انجام میدهم انرژی ام بسیار بالاست. احساس نشاط و سرخوشی تنها حسی است که این روزها تجربه میکنم. پر حرف تر شدم ولخرجی میکنم میل جنسی ام یالاتر رفته. بسان بادبادکی هستم که سرخوشانه در باد میرقصد.
میدانستم خبرهایی هست اما دیروز عصر که پیش دکتر رفته بودم او یا قاطعیت گفت که دوره شیدایی یا مانیا شروع شده و باید کنترل شود.
شور و شعف بسان خون زیر پوستم دوید.
گرچه او داروها را بیشتر کرد و گفت دو هفته دیگر برای ویزیت مجدد بیا.
با خودم اندیشیدم بعد از آن همه افسردگی و رنج و عذاب حق من است که کمی خوشحالی را تجربه کنم. حق من است که کمی از زندگی لذت ببرم. باید این دوره حفظ شود.
باید نخ بادبادکم را رها کنم تا بتوانم به هرکجا که میخواهم سفر کنم...
۲۱مرداد۱۴۰۵
