
نیمه شب دوشنبه است با قلبی آکنده از احساسات متناقض روی تخت آرمیدهام و مینویسم. امروز اهریمن خودکشی تا عمق استخوانهایم نفوذ کرد و کنترل مغز و بدنم را به دست گرفت. یک قدم مانده بود تا خودم را در آغوش منحوسش بیندازم که ناگهان تنها دوستم چون فرشتهای به قلب سپاه تاریکی هجوم برد مرا زیر بال هایش گرفت و نجاتم داد.
آری او فرشته نجات من است. چگونه میتوانم از او بنویسم وقتی قلم در برابر مهربانی هایش قاصر است؟ او دخترک زیبای من همان فرشته الهی است که این چنین بی توقع مهربان است. او هدیه خدا در سخت ترین روزهای من است که همیشه از بار شانههایم میکاهد. او برایم تنها یک دوست یا خواهر نیست او بخشی از روح من است در تن دیگر...
کاش زندگی با هر دو ما کمی مهربانتر بود!
بیست و نهم تیر۱۴۰۵