هفده شب لعنتی گذشت. من فردا بستری می‌شوم. هنوز هم اهریمن خودکشی در حال خودنمایی است. او به من حمله می‌کند و من گویی برده او هستم. حالا که دارم با اون مقابله می‌کنم فشار زیادی را متحمل می‌شوم. جدال بزرگی در مغزم در حال انجام است. بنابراین طبق خواسته خانم دکتر و خانم مشاور برای کمتر شدن فشار روانی و فروکش کردن افکار باید بستری شوم.
قرار بر این شد امروز آسایشگاه برویم تا من بستری شوم اما ظرفیت آنجا تکمیل بود. لاجرم تا فردا صبر می‌کنیم.
امیدوارم این بستنی بتواند حتی ذره‌ای افکار مرا کمرنگ کند به زندگی دوباره به من لبخند بزند...
ششم آبان ۱۴۰۵
