
کمتر از یک ساعت تا نیمه شب باقی مانده. خانه در تاریکی مطلق است. اما صدای داریوش در خانه طنین انداز است. امروز بعد از اصرارهای طولانی مدت تنها دوستم، به خانه آنها رفتم. میدانم که در خانه آنها استرس و دعوا بیشتر از هر احساس دیگری در جریان است. اما وقتی آن خانه را ترک کردم و به سمت منزل خودمان میآمدم حس کردم چیزی قلبم را چنگ میاندازد. من دلم برای خانهای که با پدر و مادر و برادرم سر یک سفره بنشینیم تنگ است. دلم تنگ است که با برادرم سر به سر یکدیگر بگذاریم. دلم تنگ است که لباسم را از کمدی بردارم که لباسهای پدرم هم در آن باشد.
صدایی در سرم میگوید به یاد بیاور که با تو چه کردند! خاطرات دردناکی که دارم همچون فیلم از مقابل چشمانم میگذرد.
دخترِ درونم را از جسمم بیرون میکشم و مقابل خودم مینشانم.
میپرسم: آن خاطرات را فراموش کردی؟ خیر
آنها بخشیدهای؟ خیر
باز هم دلتنگی؟ بله
میگویم مگر همیشه به دنبال استقلال نبودی پس چرا به شرایط دخترک غبطه میخوری؟
او میگوید: همه اینها درست است. استقلالی که دارم را خیلی دوست دارم اما سایه بیرحم تنهایی از هر چیزی عذاب آورتر است. من مدتهای زیادی است که تنهایی نهار میخورم. اکثر روزها تنها هستم. همین سایه تنهایی که غالباً من را در بر میگیرد باعث دلتنگیام میشود.
از جواب وامیمانم.
او را کناری میگذارم و دوباره مشغول نوشتن میشوم.
ثانیهها میگذرند و من به کاغذ خیره شدهام ولی خودکارم چیزی برای نوشتن ندارد.
افکار مرگ چون طوفان شن بر سرم هجوم میآورند. از نوشتن دست میکشم. چشمم خیره به نقش و نگار فرش است و در گوشهایم صدای مرغ عشقها میپیچد. از میان صفحههای افکاری که در سرم میگردد، یک برگه را جدا میکنم.
روی برگه مشخصات من را نوشته و علت مرگ: خودکشی!
در انتهای برگه چنین نوشته: مرد(عشق) تا همیشه غمگین و چشم به راه باقی میماند.
برگه را روبروی صورتم میگیرم و به سطر آخر آن خیره میشوم. این مرد تنها کسی است که بدون چشم داشت و بدون هیچ دلیلی من را دوست دارد. باید انتخاب کنم. من که هرگز راضی به نارحتی او نبودم اما حالا چه؟ چه اشکالی دارد که فقط همین یک مرتبه را خودخواه باشم؟ همیشه دیگران اولویت من بودند اما حالا میخواهم فقط به خودم فکر کنم.
دخترِ درونم را صدا میزنم. دستش را در دستانم میگیرم و با قلبی که از شدت احساسات گوناگون قطره قطره آب میشود به او میگویم من را ببخش که فقط به فکر خودم هستم. او در چشمانم خیره میشود و چیزی نمیگوید. من هم به چشمان او زل میزنم تا جایی که مثل دود در هوا محو میشود.
براستی انتخاب درست کدام است؟
بیست و چهارم دی ۱۴۰۴
.
.