صد و نه

مهتاب شب چهارم آسایشگاه را منور کرده. من در اتاق ۱۰۹ آرمیده‌ام. بدن درد ناشی ازECT رهایم نمی‌کنه تازه فردا هم دومین جلسه شوک درمانی است. امروز روز خیلی کسل کننده‌ای بود. پدر و مادرم که به شهرستان رفتند مرد هم مریض بود و نتوانست به دیدنم بیاید. در نتیجه من ماندم و یک دنیا دلتنگی علاوه بر آنکه نمی‌توانستم از بخش خارج شوم. اهریمن خودکشی همچنان در سرم بالا می‌دهد و من با خود فکر می‌کنم یعنی چقدر دیگر زمان نیاز است تا او مغزم را به من بازگرداند. من همان مینای سابق را می‌خواهم!

روزهای آسایشگاه خیلی کرفت و بی‌حوصله می‌گذرد و این روند معلوم نیست تا به کی ادامه خواهد داشت! غمگین و دلتنگ کنج اتاق کس کردم و به آینده چشم دوخته‌ام. کاش اهریمن نابود شود...

دهم آبان ۱۴۰۵

.