شب هشتم

هشتمین شب هم رو به پایان است. روزهای کرخت آسایشگاه یک به یک می‌گذرند و من لحظه به لحظه بیشتر دلتنگ خانه می‌شوم. درست نمی‌دانم که باید این بار از آسایشگاه چه درسی بگیرم، اما می‌دانم که پشت این روزها درسی نهفته است.
ذهنم خالی از کلمات است و عملاً هیچ کاری جز سیگار کشیدن نمی‌کنم.
ای بیماری با من چه کردی؟
هفتم خرداد ۱۴۰۵