ویرگول
ورودثبت نام
یادداشت‌های یک دوقطبی
یادداشت‌های یک دوقطبیاینجا دفتر خاطرات من است و شما خواننده روزهای نکبت‌بار زندگی من هستید. اگر به محتوای شاد و انگیزشی علاقمندید به دیگر صفحه‌ها رجوع کنید!
یادداشت‌های یک دوقطبی
یادداشت‌های یک دوقطبی
خواندن ۲ دقیقه·۷ ماه پیش

سگ سیاه افسردگی

این روزها درگیر و دارِ اسباب‌کشی هستیم. خوشحالم که قرار است خانه‌ی منحوس را ترک کنیم. تمام دوازده ماهی که در این خانه بودم، افسرده و غمگین بودم. اینجا برایم مانند کلبه‌ی احزان بود؛ در و دیوارش بوی غم می‌داد. امیدوارم در خانه‌ی جدید، روزهای بهتری در انتظارم باشد.

امروز صبح که مشغول بسته‌بندی لوازم بودم، ناگهان صدای انفجاری مهیب، پنجره‌ها را لرزاند. بلافاصله با مرد تماس گرفتم، اما خطوط کار نمی‌کرد. دیگر مطمئن شدم که دوباره جنگ شده است. با خودم گفتم: "ناراحت چه هستی؟ تو دیگر چیزی برای از دست دادن نداری."

در همین اثنا، تلفنم زنگ خورد. دوستم بود که می‌گفت نزدیکی‌های خانه‌ی پدرم را هدف گرفته‌اند و اوضاع خیلی وخیم است. بلافاصله با مادرم تماس گرفتم، اما تماس برقرار نشد. تلفن پدرم و برادرم را هم گرفتم، اما باز هم امکان تماس وجود نداشت. تپش قلب گرفته بودم. نکند بلایی سر آن‌ها آمده باشد؟ اشک‌هایم چون رودخانه‌ای روان شد، تا حدی که یقه‌ی لباسم خیس شد.

با هزار زحمت بالاخره با آن‌ها تماس گرفتم و مطمئن شدم حال هر سه نفرشان خوب است. صدای قلبم می‌گفت: "تو هنوز هم دلبستگی‌هایی داری؛ تو هنوز هم کسانی را داری که حالشان برایت مهم باشد."

از خود پرسیدم: "پس چگونه می‌خواهی آن‌ها را تنها بگذاری؟" سؤالی که هیچ‌کس جوابش را نمی‌داند. این سؤال مکرراً در گوش‌هایم تکرار می‌شود: "واقعاً چرا می‌خواهم تنهایشان بگذارم؟" از جواب وا می‌مانم.

آری، من آن‌ها را خیلی دوست دارم، اما آن‌ها با من چه کردند؟

باید بگویم در ظاهر پشیمان هستند و قصد جبران دارند، اما آیا من آن‌ها را بخشیده‌ام؟ هرگاه کسی این سؤال را از من می‌پرسد، بی‌درنگ می‌گویم: "بله"، اما واقعیت این است که نه می‌بخشم و نه فراموش می‌کنم.

شاید روزی بخشیدمشان، کسی چه می‌داند.

از حال خودم اگر بخواهم بگویم؛ سگ سیاه افسردگی سخت مرا در آغوش گرفته و ظاهراً قصد ترک کردنم را ندارد. تمام طول عمرم حتی یک بار هم پیش نیامده بود که حمام روزانه‌ام ترک شود، اما دیروز یک هفته بود که حمام نرفته بودم. حتی لباسم را هم عوض نکرده بودم، موهایم را شانه نزده بودم و بیشتر از یک هفته است که پایم از چهارچوب در بیرون نگذاشته‌ام. افسردگی این بار برایم آس جدیدی رو کرده.

عیبی ندارد، من تحمل می‌کنم و در دل دعا می‌کنم اهریمن باز نگردد.

زندگی با سگ سیاه افسردگی خیلی بهتر از زندگی با اهریمن است.

نکند سگ همدست اهریمن باشد؟

نکند او مقدمات آمدن اهریمن را فراهم می‌کند؟

نکند اهریمن برایم کمین کرده باشد؟

نکند پرقدرت‌تر از همیشه برگردد؟

نکند تسلیم شدن من نزدیک باشد؟

نکند دارِ سرانجام، درختم باشد...

نهم اسفند۱۴۰۴

اختلال دوقطبیخودکشیمرگافسردگی
۴۷
۰
یادداشت‌های یک دوقطبی
یادداشت‌های یک دوقطبی
اینجا دفتر خاطرات من است و شما خواننده روزهای نکبت‌بار زندگی من هستید. اگر به محتوای شاد و انگیزشی علاقمندید به دیگر صفحه‌ها رجوع کنید!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید