
در دل سکوت بیرحم خانه افسردگی گلویم را فشار میدهد.
روزهای سختی را میگذرانم. احوالات ناپایداری دارم. ساعتی کرخت و بیحوصلهام و ساعتی بعد، مانند ابر بهار، میگریم. نمیدانم در پی چه چیزی هستم! فقط بهانه میگیرم. ناامید و پریشانم...
باز به مردن فکر میکنم و مرگ را آرزو میکنم. اما چندی بعد، وحشت مرگ وجودم را فرا میگیرد.
حوصله انجام هیچ کاری را ندارم. مدام کارها را به فردا میاندازم. از خودم خستهام، اما انگار راه گریزی از او وجود ندارد.
قدرت تصمیمگیری ندارم. در مورد هر چیزی مدام نظرم تغییر میکند.
بیانگیزهام و حتی کارهایی که قبلاً مورد علاقهام بودند، اکنون حوصله مرا سر میبرند. چند وقتی هست که دیگر چیزی مرا خوشحال نمیکند. گویی لذت بردن را از یاد بردهام.
از خانه بیزارم. بودن در خانه، حال بدم را تشدید میکند. انگار دیوارهای خانه به هم نزدیک میشوند و این احساس خفگی نفسم را تنگ میکند.
ضربان قلبم به شدت بالاست، گویی قلبم قصد دارد از سینه بیرون بزند.
دلم به حال خودم میسوزد. مگر آن همه سختی برایم کم بود که حال باید مجبور به تحمل همچین روزهایی باشم؟
گاهی با خودم میگویم: «چرا باید این همه رنج را تحمل کرد؟»
هیچ امیدی به آینده ندارم... کاش این عذاب را پایانی باشد!
بیستوسوم تیر ۱۴۰۴