
خسته و ناامید به سمت اهریمن خودکشی گام برمیدارم..
فکرم درگیر مشکلات است. مشکلاتی که توان تغییر آن را ندارم.
وقتی توان تغییر شرایط را نداریم، نیستی بهترین گزینه است.
خیلی خستهام از این زندگی. نمیدانم باید چه کنم تا کمی آرام بگیرم.
اشکهایم روی دفتر میریزند، و من به این میاندیشم که مگر چقدر میتوان طاقت آورد؟
چگونه باید این زندگی را پذیرفت؟ این سوال خیلی وقت است ذهنم را مشغول کرده.
اینکه تا کجای زندگی باید سختیها را تاب بیاوریم، تا به آسانی و راحتی برسیم؟
اصلا تمرکز ندارم... افکار بهم ریخته من درست مثل یک ظرف ماکارونی است. سر هر رشته را که میگیرم، به مسئله دیگری برمیخورم.
نمیدانم باید چه کنم. سرگشته و گنگ در وسط زندگی ایستاده ام، و به انتها چشم دوختهام!
باید این رنج تمام شود. به هر قیمتی که هست...
هجدهم خرداد ۱۴۰۴