روز سوم هم در کنار اهریمن گذشت. مرد من را راهی خانه مادرم کرد. قبل از آن به کافه برادرم رفتم ساعاتی در کنارش بودم اما در تمام این مدت اهریمن در سرم آجر روی آجر می‌گذاشت تا دژ مستحکمی برای خودش بنا کند. برنامه‌هایی که در سرم برای اقدام می‌ریخت را منهدم می‌کردم و می‌اندیشیدم مگر من تا به کی توانایی ایستادگی و مقاومت دارم؟
چرا اهریمن سیاهی‌ها مرا رها نمی‌کند؟
غمگین و خسته کنج اتاق برادرم آرمیده‌ام.
براستی این روزها کی تمام می‌شوند؟
بیست و دوم مهر ۱۴۰۵
پ‌ن: تصویر بعدا اضافه می‌شود در این زمان حوصله این کارها را ندارم.
.
