
گاهی نزدیکترین دوستم همان صداییست که میخواهد خاموشم کند.
روزها از پی هم میگذرند و حال من روزبهروز ناشناختهتر و بدتر میشود.
اهریمنِ خودکشی اکنون به دوستی بسیار نزدیک تبدیل شده و مدام سعی در کنترل کردن من دارد.
بینهایت از این زندگی خستهام، به حدی که حتی در شادترین لحظات هم ناگهان به نیستی فکر میکنم.
مرد (عشق) سعی دارد به من بگوید که پس از مرگ هیچ آرامشی در انتظار من نیست،
که حتی چند روز فکرم از خودکشی پرت شد.
اما امروز به این فکر میکردم که چه اهمیتی دارد که چیزی انتظار مرا میکشد؛
و تصمیم گرفتم که حتی اگر پس از مرگ روزهای بینهایت بدتری وجود داشته باشد،
باز هم من مصمم هستم که خودم را نابود کنم.
این روزها احساسات عجیبی را تحمل میکنم.
اضطراب دوباره برگشته، و اینبار بسیار شدیدتر از دفعات قبلی است،
به حدی که نمود جسمی شدیدی دارد.
قرصها تا جایی روی من اثر گذاشتهاند که احوالات گیج و گنگ دارم.
کلمات دور سرم میگردند و من قادر نیستم آنها را کنار هم جفت کنم.
شکاف عمیقی در رابطهام با مرد (عشق) حس میکنم،
و این شکاف من را در تصمیم خودکشی جدیتر میکند.
دلتنگ گذشته هستم؛
دلتنگ آن دختر پرانرژی و پرشور و شوقی که بودم،
که حالا حتی توان تحمل سادهترین کارها را ندارم.
گویی شور زندگی در من مرده است.
کرختم و خستهام؛ هیچ انگیزهای در من وجود ندارد.
فقط به این فکر میکنم که کدام راه برای خودکشی مناسبتر است!
علیرضا آذر سرم میخواند:
«خودکشی مرگ قشنگی که به آن دلبستم،
دستکم هر دو سه شب سیر به فکرش هستم!»
اینبار تصمیم جدیتری میگیرم.
اینبار دختر درون آینه را نابود
خواهم کرد!
بیستویکم خرداد ۱۴۰۴