
سه هفته از برگشتن من به خانه میگذرد. در این مدت حتی یک خط هم ننوشتم. گویی مغزم را از جمجمهام درآوردند و جای آن پارهای سنگ قرار دادند. آری... من دیگر نمیتوانم بنویسم!
این روزها افسردگی سخت گلویم را فشار میدهد. در تنگنای بدی قرار دارم کرخت و بی حوصله ام، در روز چندین بار نوسان خلق دارم، هنوز هم از بودن در جاهایی که خیلی شلوغ است واهمه دارم.
مدام حسرت گذشته را میخورم حسرت آدمی که بودم، زندگی که داشتم اما حالا چه کل روز روی کاناپه به تلویزیون خاموش زل میزنم و روزی یک پاکت سیگار میکشم.
آه... مینا چه بر سرت آمد؟
کاش میشد زمان به عقب برود یا نه اصلاً به جلوتر برود نمیدانم فقط میدانم که من این روزها را اصلا دوست ندارم!
سیام خرداد۱۴۰۵