
امروز صبح که بیدار شدم مرا به طبقه پایین بردن برای شوک درمانی. از جایی یادم میآید که چشمانم را باز کردم و مرا به طبقه بالا رساندند. بی اطلاع پرستار به بیرون از ساختمان رفتم تا زیر باران سیگار بکشم. مرد وقتی ماجرا را شنید با بخش تماس گرفت و آنها را سرزنش کرد که چرا مینا به تنهایی بیرون رفته و زمین خورده؟! پرستارها آمدند و به من گفتند تحت هیچ شرایطی حق ندارم به تنهایی بیرون بروم.
عصر که شد مادرم به دیدنم آمد. کمی با هم صحبت کردیم و رفت. امروز چهارمین جلسه شوک درمانی هم بود. از خدا میخواهم با شش جلسه اوضاع رو به راه شود اما میدانم ممکن است به ۱۲ جلسه هم برسد. دلتنگ خانه هستم دلتنگ مرد مهربانم. دلتنگ مرغ عشقها... دلم برای ساز قشنگم پر میزند.
آه زندگی... چه با من کردی؟
دلم برای آغوش پرمهر مرگ تنگ است.
عوارض شوک درمانی همچنان با من است. نمیدانم از چه باید بنویسم. بهتر است نوشتن را به زمان دیگری موکول کنم...
شانزدهم آبان ۱۴۰۵
.