
یادداشتی از روزی که میان ناامیدی و امید، فقط تماشاگر خودم بودم.
ساعت نه صبح سومین روز آسایشگاه است. مدام فکر میکنم چه باید بکنم تا کمی احوالم دگرگون شود اما هیچ راهی به ذهنم نمیرسد. آیا میتوان این "من" نفرت انگیز را دوست داشت؟ آیا میشود با او کمی مهربان تر بود؟ درست نمیدانم...
حال این زن در اتاق روبرو ناراحتم میکند. نمیدانم چه کاری باید انجام دهم تا بتوانم نسبت به او بیتفاوت باشم.
اینجا برای من فرقی با زندان ندارد؛ در سالن مراقبت هستم این سالن به حدود ده متر مربع میرسد چند صندلی و چهاردر درون آن قرار دارد. من در اتاقی هستم که دو تخت دارد و یک پنجره که آن هم با سه لایه توری حفاظت شده..
زندگی در بخش مراقبت به مراتب سخت تر از هرجای دیگر است. تنها وسیلهای که میتوانم داشته باشم یک دفتر است که برای نوشتن باید از پرستارها خودکار بگیرم. اینجا حق بیرون آمدن نداریم درب سالن بسته است و فقط از بیرون باز میشود.
امروز بیشتر از همیشه دلتنگم. فکر اینکه بیرون از این چهار دیواری چه اتفاقی میافتد مضطربم میکند.
کاش امروز دکتر بیاید بلکه از این بلاتکلیفی رهایی یابم. دوقطبی یعنی چه؟ چرا کسی چیزی به من نمیگوید؟ بعد از این روزها چه اتفاقی میافتد؟ آیا واقعا همه چیز بهتر خواهد شد؟
اینجا تنها یک خوبی دارد که آدم از تمام دغدغهها به دور است، اما من نگران برگشتن به خانه هستم.
چیزی درون قلبم میخواهد من را به زندگی امیدوار کند اما من مقاومت بالایی از خود نشان میدهم. گویی این زندگی خاکستری را لایق خود میدانم. چقدر دیگر باید دوام آورد تا خورشید را در پس این سیاهی بتوان دید؟
آیا دوباره روزهای روشن فرا میرسند؟
هنوز نمیدانم قرار است خوب شوم یا فقط یاد بگیرم چطور در این حال دوام بیاورم.
دوم اردیبهشت ۱۴۰۴ - آسایشگاه