
وقتی درد و آرامش دست در دست هم میدهند…
در پنجمین روز آسایشگاه، افکار خودکشی دست از سرم برداشتهاند، اما صداهای درون مغزم همچنان ادامه دارند.
در بین دلتنگی عجیبی که این روزها دست بر گلویم نهاده، آرامش عجیبی تجربه میکنم.
دیگر به "من" نفرت نمیورزم، بلکه بیشتر به او حس ترحم دارم. دلم به حال دخترک بیپناه درونم میسوزد، همان بخشی از من که این روزها در سکوت رنج میبرد، اما نمیدانم باید برای او چه کاری انجام دهم!
داروهایی که میخورم، چشمه سخنم را خشک کردهاند؛ تا جایی که برای هر جمله کلی به کلمات میاندیشم.
کلمات در سرم پژمرده میشوند، پیش از آنکه بر زبان بیایند. دستهایم سرد و بیجاناند و هیچ حرکتی در آنها احساس نمیکنم. این بیحسی را دوست دارم.
امروز، با وجود بیحسی که داروها به من داده بودند، پرستار مرا برای جلسه رواندرمانی به آن طرف حیاط برد. حسی غریب در من شکل گرفت. روزها بود که خورشید را ندیده بودم. دمی عمیق از هوای بهاری حیاط آسایشگاه گرفتم و به خورشید نگاه کردم؛ آخ که چقدر دلتنگ آفتاب بودم.
چمنها تازه کوتاه شده بودند، اما حتی عطر دلانگیزشان نمیتوانست سنگینی سکوت حیاط را بشکند. با خود اندیشیدم چقدر این دنیا میتواند زیبا باشد. اما سهم من از این دنیا فقط سیاهی و درد است. درونم مثل باتلاقی است که هرچه تقلا میکنم، بیشتر فرو میروم.
دیگر چیزی از من نمانده جز پوستهای بیجان و خاموش.
و هنوز، میان این تاریکی، هیچ چیزی جز سکوت و سنگینی باقی نمانده است.
چهارم اردیبهشت ۱۴۰۴ – آسایشگاه